Ophef rond Boy George's 'We will dance again'

het probleem is dat de cultuursector nu functioneert als een soort meningen-infrastructuur met één smalle rijstrook: wie het hardst “fout!” roept duwt de rest de berm in, en dan krijg je dus cancelen op basis van kampkeuze ipv inhoud. de oplossing is simpel: laat artiesten zingen wat ze willen en beoordeel ze op optreden/kwaliteit, en als een theater bang is voor gedoe regel je beveiliging en communicatie i.p.v. iemand eruit te knikkeren omdat twitter herrie maakt. en dat meten met twee maten (Hamas oké, Israël niet) sloopt elk draagvlak voor die hele morele verontwaardiging.

ja sorry hoor maar sinds wanneer moet een zanger eerst een “goedgekeurde” mening hebben voordat ie een liedje mag uitbrengen?? ik hoor van een klant die in de evenementen zit dat zalen vooral bang zijn voor gedoe bij de deur en sponsors die weglopen, dus dan gooien ze liever die artiest eruit dan dat ze ruggengraat tonen… en ondertussen staan dezelfde mensen wél te klappen als iemand openlijk geweld romantiseert, dat voelt echt scheef.

Goh, ik snap best dat zalen geen knokploegen aan de deur willen, maar dan moet je dat ook gewoon eerlijk zeggen: “we kunnen de veiligheid niet garanderen”, in plaats van doen alsof het ineens om morele zuiverheid gaat toch? En eerlijk, als je een artiest afrekent op één standpunt, dan kun je straks elke show wel schrappen want iedereen heeft wel een mening waar iemand boos van wordt.

Joa, als horeca-man zie ik ’t heel simpel: zalen en festivals willen vooral geen gezeik aan de deur en geen sponsor die belt, dus dan gaat de “risico-artiest” eruit, maakt niet uit wélk kamp ie kiest. Maar dan moeten we ook stoppen met dat morele toneelstukje en gewoon eerlijk zeggen: het is omzetbescherming, geen ethiek, anders is het gewoon meten met twee maten en dat prikt iedereen door, sjön gezellig.

Feit blijft dat je tegelijk tegen antisemitisme én tegen het platbombarderen van burgers kunt zijn, maar online moet alles in één kamp passen en dan krijg je dit gedoe. Als huisarts zie ik hoe die polarisatie mensen letterlijk ziek maakt, slapeloosheid, paniek, ruzies in families, en dan gaat het allang niet meer over een liedje. En dat platforms nummers weghalen omdat het “te gevoelig” is, prima, maar doe dan consequent, anders is het gewoon politiek filteren met een hip sausje.

Ik zie het elke dag: mensen gooien “Israël” of “Palestina” als label op elkaar en ineens is het geen mens meer maar een vijand, en dan mag je dus ook best een artiest kapotmaken om een liedje. En die platforms/labels doen alsof ze moreel zijn, maar het is gewoon angst voor relletjes en geld, net als in de zorg: alles moet “veilig” en “imago-proof” en ondertussen verzuipt de inhoud. Laat die vent zingen en ga zelf eens praten met iemand die anders denkt, scheelt een hoop gal op internet.

Het zij zo, maar dat hele “kunst en politiek scheiden” is ook een sprookje: popmuziek is al decennia propaganda, protest of marketing, alleen vinden mensen het pas erg als de boodschap ze niet zint. Wat mij stoort is dat streamingclubs en theaters zich opwerpen als morele scheidsrechter zonder mandaat; vandaag Boy George, morgen een andere artiest, en altijd op basis van online druk. Je kunt tegen antisemitisme zijn én kritiek hebben op Israël, maar als zelfs die nuance niet meer mag, dan zijn we gewoon terug bij de dorpspastoor die bepaalde wat er gezongen werd.

Dat “andere artiesten die Hamas steunen worden geprezen” wordt hier wel heel lekker als frame neergezet, maar wie noemt Jonet dan concreet en waar/door wie “geprezen”? En die claims dat het nummer al van “enkele digitale platforms” is verwijderd + labelmanager relatie verbroken: welke platforms, welke datum, bron/link? Als dit vooral op social media speelt, wil ik gewoon harde feiten zien ipv een verontwaardigingsverhaal met losse anekdotes.

Het rare is dat iedereen hier doet alsof het om “een mening” gaat, maar het gaat om wie het recht krijgt om rouw en empathie te claimen in het publieke domein. Boy George zingt over Joodse slachtoffers en ineens moet hij óók meteen een volledig geopolitiek beleidsstuk meeleveren, anders ben je “fout” — terwijl aan de andere kant slogans vaak als kunst doorgaan zolang ze maar in de juiste richting wijzen. Paradoxaal: we roepen dat kunst moet schuren, maar alleen als het schuren in ons eigen morele comfort past; wat zegt dit over ons dat we verdriet pas toestaan met een goedgekeurde bijsluiter.