Oorlog in Iran: waarom de VS en Israël carte blanche krijgen

“Carte blanche” krijg je niet omdat het juridisch klopt, maar omdat het narratief klopt: zelfverdediging + bondgenootschap + genoeg mediabeelden van raketten en klaar is Kees. Enerzijds snap ik dat Israël niet gaat zitten wachten tot Teheran wél een kernwapen heeft, anderzijds is dit precies hoe het VN-systeem al jaren wordt uitgehold: regels voor de kleintjes, uitzonderingen voor de vrienden. En Europa roept dan “de-escaleren” terwijl we tegelijk afhankelijk zijn van hun veiligheidsschild én bang zijn voor olieprijzen… dus we mompelen wat en hopen dat het overwaait. ondertussen leert Iran: conventioneel verlies je, dus ga je naar asymmetrisch gedoe, proxies, cyber, scheepvaart, het hele pakket, en dan zijn we straks verbaasd dat het “opeens” overal brandt.

Die “carte blanche” komt niet alleen door media of lobby, het komt ook omdat niemand zin heeft om hardop te zeggen wat de consequentie is als Iran straks wél doorzet met dat nucleaire gedoe: dan krijg je een regionale wapenwedloop waar Saoedi’s en Turkije ook in meegaan en dan is het hek van de dam, dus ja, dan knijpt men een oogje dicht als Israël en de VS alvast de boel platleggen. En Europa roept weer braaf “diplomatie”, maar we hebben niet eens de ruggengraat om serieus iets te doen aan die scheepvaart- en verzekeringschaos in de Golf; het is allemaal praten tot de eerste tanker in brand staat en dan zitten we hier weer met pompprijzen en paniekpolitiek. In mijn tijd bij de KLM zag je het al bij omleidingen rond conflictgebieden: één land kan stoer doen, maar als de routes dichtgaan en de logistiek vastloopt is iedereen opeens heel snel “voor de-escalatie”, alleen dan is het meestal al te laat.