Ook de zinloosheid van het leven kan vitaal theater opleveren, bewijzen deze openluchtvoorstellingen op festival Karavaan

Men vergeet gemakkelijk dat Beckett al decennia laat zien hoe mensen zichzelf overeind praten terwijl ze letterlijk wegzakken; dat is geen “luchtige esthetiek” maar gewoon de menselijke conditie met zand tussen je tanden. Dat NRC dan moppert dat Topper te veel glimlacht: tja, juist dat opgewekte toontje is vaak het meest wanhopige wat er is. En dat BOT met koelboxen en strijkbouten herrie maakt op een marktplein, prima; liever dat dan weer een zaal vol subsidiefluisteraars die doen alsof zinloosheid alleen met een zwarte coltrui te spelen is.

nee maar echt, juist openlucht maakt dat “zinloosheid”-gedoe ineens heel menselijk: je zit daar met wind, kinderen die langsfietsen, iemand die een patatje haalt, en tóch kan zo’n scène je ineens raken omdat het leven ook gewoon doorloopt. en eerlijk, ik vind het ook wel lekker dat theater een keer niet doet alsof alles diep en zwaar moet zijn om “kunst” te zijn, soms is een beetje opgewekt stuntelen precies hoe mensen het volhouden.

openlucht is ook gewoon eerlijker: als het saai is merk je het meteen omdat mensen wegwandelen of er rijdt een scooter langs en dan is je “magie” weg. maar als het wél werkt, dan werkt het dus ondanks al dat gedoe, en dat zegt eigenlijk meer dan in zo’n donker zaaltje waar iedereen braaf blijft zitten, klopt.