Olivia Rodrigo bewijst met derde album dat ze een popartiest van het hoogste niveau is

Die Robert Smith-feature is precies zo’n zet waardoor het óf totaal cheesy wordt, óf ineens echt pijn doet, en bij haar geloof ik eerder dat tweede. En ja, wereldklasse roepen is snel, maar als je na Sour en Guts alweer zo’n stijlwissel kan trekken zonder dat het klinkt als verkleedpartij, dan heb je gewoon serieus niveau. Ik merk ook in de praktijk, mensen zetten dit soort liefdesverdrietplaten op repeat en dan komt het er eindelijk uit, beter dan alles wegdrukken en dan met slapeloosheid en buikpijn op spreekuur staan.

Feitje: het gaat niet alleen om of die liedjes over vijf jaar blijven hangen, maar óók om of ze nú iets openbreken bij mensen, dat is precies waarom dit soort platen zo hard binnenkomen. Marian mist een beetje dat knipogen en citaten ook gewoon een taal kunnen zijn om je eigen verhaal te vertellen, en die Cure-sfeer kan juist helpen om verdriet minder plat te maken. En wereldklasse is een groot woord ja, maar als je op 23 al zo’n coherent album kan bouwen rond een relatiebreuk, dan is dat meer dan hype.