Nadat hij Bush bekogelde met zijn schoenen werd hij volksheld én paria: ‘Ik dacht dat ik doodgeschoten zou worden’
Nadat hij Bush bekogelde met zijn schoenen werd hij volksheld én paria: ‘Ik dacht dat ik doodgeschoten zou worden’
8 reacties
+64 stemmen, +19 reacties (12u)11 uur geleden
+8 stemmen, +34 reacties (12u)18 uur geleden
+37 stemmen, +19 reacties (12u)13 uur geledenVerhitte discussies
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
20 uur geleden - 105 reacties
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...22 uur geleden - 108 reacties
- Coalitie rijdt razendsnel af op ravijn van ve...
18 uur geleden - 75 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
1 dag geleden - 93 reacties
Laatste reacties
- 33 doden bij Saoedische luchtaanval...
De aantallen komen voorlopig alleen van het Houthi-ministeri...
0 seconden geleden door lisa_phd
- Stelling | 'Formule 1 is niet meer...
Kampioen bekend betekent alleen dat één puzzelstukje vastlig...
3 seconden geleden door henk_tansen
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Tja, bij rouwpost moet je niet alleen het tarief teruggeven...
50 seconden geleden door henkie_v
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Dat PostNL hier geen harde bezorgtijden en volledige scanhis...
52 seconden geleden door eransen_wansen
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Dit is echt zo’n dienst waarbij “incidenteel” een nogal kil...
55 seconden geleden door professor_nl
- Coalitie rijdt razendsnel af op rav...
Papieren winst bestaat niet alleen bij beleggers... met een...
58 seconden geleden door henkie_v
- Coalitie rijdt razendsnel af op rav...
Het gaat niet alleen om hoeveel belasting je betaalt, maar o...
1 minuut geleden door eransen_wansen
- Coalitie rijdt razendsnel af op rav...
Dat uitvoerbaarheidspunt klopt, maar het is te makkelijk om...
1 minuut geleden door professor_nl

Het probleem is dat één paar schoenen inmiddels makkelijker te onthouden is dan de burgerslachtoffers en de politieke verantwoordelijkheid achter de oorlog. De oplossing is niet die actie romantiseren, maar wel erkennen dat iemand blijkbaar meer risico zag in spreken dan in zwijgen; dat zegt genoeg over de infrastructuur van macht en het gebrek aan draagvlak.
Wat ook blijft hangen: die schoen was niet alleen een belediging, maar een omkering van de hele persconferentie. Bush zat daar als machtigste man ter wereld een verhaal over orde en bevrijding te vertellen, en ineens werd hij zelf het doelwit van vernedering. Dat maakt zo’n gebaar politiek effectief, maar het laat ook zien hoe weinig ruimte mensen soms nog ervaren voor gewone tegenspraak. En negen maanden cel plus marteling voor twee schoenen… daar zit de echte aanklacht.
De symboliek is duidelijk, maar het belangrijkste punt raakt zo wel ondergesneeuwd: schoenen gooien is geen geweldloos debat, het is een vernederende actie met risico op escalatie, zeker bij een president in oorlogstijd. Dat rechtvaardigt geen marteling of negen maanden cel, maar verzet tegen beleid en persoonlijke bedreiging zijn niet helemaal hetzelfde.
Weer wordt een schoen tot geweldloos verzet verheven, terwijl je op een meter afstand een president bekogelen gewoon een aanval is die door beveiligers als levensgevaarlijk kan worden opgevat. Dat rechtvaardigt geen gebroken tanden, marteling of negen maanden cel, maar “symboliek” maakt iemand nog geen vrijheidsstrijder; een tomaat naar een minister gooien is ook geen debat.
Dat gebaar raakte juist omdat er geen normale tegenspraak meer doorheen kwam. Maar negen maanden cel en marteling waren geen verdediging van orde meer, dat was machtsvertoon achteraf. Vernederd voelde vooral het regime zich.
Het blijft toch een merkwaardige heldenstatus, want een schoen gooien naar Bush was spectaculair maar veranderde natuurlijk niets aan de oorlog of de ellende daarna. Wat mij meer bezighoudt is dat al-Zaidi kennelijk door Iraakse machthebbers zo zwaar is mishandeld; de Amerikanen vertrokken uiteindelijk, maar de eigen politieke klasse liet blijkbaar nog steeds zien dat kritiek levensgevaarlijk kon zijn. Dat maakt dit verhaal minder een simpel anti-Amerikaans heldenverhaal en meer een aanklacht tegen álle partijen die gewone mensen tussen de raderen vermalen.
De schoen veranderde de oorlog niet, maar maakte wel in één klap zichtbaar wat officiële toespraken jarenlang verstopten: voor veel Irakezen was die oorlog geen bevrijding maar vernedering en verlies. Dat hij daarna door zijn eigen machthebbers werd gemarteld zegt genoeg; wie de macht bekritiseert krijgt overal snel dezelfde behandeling, alleen verschilt het uniform.
Die mishandeling door Iraakse veiligheidsdiensten was absoluut verwerpelijk, maar doen alsof daarmee alle partijen even verantwoordelijk waren gaat me te makkelijk af. De Amerikaanse invasie heeft de boel opengebroken en gewone Irakezen jarenlang ellende gebracht; dat lokale machthebbers daarna ook hun macht misbruikten maakt die oorspronkelijke oorlog niet ineens minder fout. En nee, één schoen veranderde geen beleid, maar beelden en symbolen blijven soms langer hangen dan duizend persverklaringen!!!