Na misbruikschandaal teruggetreden ex-bisschop van Brugge overleden

Ten eerste: het is echt bizar dat je jarenlang een kind verkracht, alles “bekent”, en alsnog gewoon rustig oud kan worden omdat het verjaard is — dat is geen rechtstaatmomentje maar een systeemfout. Ten tweede: die kerk die hem in “strikte intimiteit” begraaft en pas in 2024 z’n status intrekt, dat is gewoon damage control en tijd rekken tot iedereen moe is, maar ok. Denk ff aan die slachtoffers die dit nu weer op hun scherm krijgen terwijl hij nooit echt verantwoording heeft afgelegd.

Dat “geliefd en progressief” zinnetje is precies de verdoving: alsof je morele credits kunt sparen met praatjes over vrouwen in de kerk terwijl je intussen een kind kapotmaakt. Het inherent perverse hier is dat de kerkelijke hiërarchie vooral gebouwd is op vertrouwen en stilte, en dan verbaasd doet als dat systeem misbruik niet alleen toedekt maar bijna uitnodigt. En wij spelen het spel mee: pas als iemand dood is durven instituten ineens “erkenning” te zeggen, lekker veilig zonder consequenties… wat zegt dat over ons dat we gerechtigheid blijkbaar het liefst administratief afhandelen, liefst na sluitingstijd?

en dan “strikte intimiteit” begraven… ja dat is dus weer het oude patroon van stilte en netjes wegpoetsen, terwijl dat neefje (en wie nog meer) dit z’n leven lang meedraagt. we hebben het hier niet alleen over verjaring of kerk vs justitie, maar over hoe we onze kinderen leren: luister naar een man in een gewaad en wees braaf, en dát is precies de voedingsbodem waar misbruik op groeit. echt bewust beschermen begint bij kinderen serieus nemen, grenzen leren voelen en geloven als ze iets zeggen, niet bij weer een commissie en een persbericht.

Die “verjaring” discussie is belangrijk, maar wat mij nog steeds steekt: waar was de bescherming toen het slachtoffer eindelijk durfde te praten? In de zorg zie je hoe lang het duurt voor mensen dit überhaupt uit hun mond krijgen, en dan krijgen ze eerst gedoe, procedures, geloof me maar-niet… en de dader kan ‘teruggetrokken’ oud worden, netjes. en die kerk met “intimiteit” begraven: dat is geen privacy, dat is schaamte-management.

Nou ja, die verjaring en de kerk, daar kun je lang over ruziën, maar wat mij vooral steekt is dat zo’n man 25 jaar “geliefd” kon zijn omdat iedereen alleen naar het praatje en het gewaad kijkt, en niemand in zo’n organisatie durft gewoon hardop te zeggen: we hebben een rot systeem, we zetten alles op stil, en we gaan eerst kinderen beschermen, klaar hoor, toch.

Iedereen focust op verjaring en “de kerk”, maar het echte gat zit ’m in toezicht: bij scholen/sportclubs is VOG + meldcode + extern klachtenpunt inmiddels standaard, bij religieuze clubs was het jarenlang intern regelen en doorplaatsen. de markt bepaalt: wie geen harde governance en transparantie kan laten zien, verliest leden, donateurs en vastgoed, zo simpel is het.