Na een zwaar leven dat reikte tot in de hoogste kringen werden deze exotische dieren afgedankt en vergeten

Bizar hoe ze toen al met levende dieren deden alsof het “cadeautjes” waren voor de hoogste kringen, beetje rondschuiven tot het prestige op is en dan afgedankt… en wij noemen onszelf beschaafd. Onze kinderen leren op school over natuur en respect, maar dit is gewoon pure exploitatie, net als nu met dierentuinen en exotische huisdieren maar dan met een mooi verhaal eromheen. bewust kijken naar wat we normaal zijn gaan vinden lijkt me geen overbodige luxe.

Hier op het land: dat rondschuiven met “bijzondere beesten” was toen gewoon de selfie met een tijger, maar dan voor graven en bisschoppen. En eerlijk, we doen nu nog steeds raar: wolf bram krijgt een naam en een fanclub of haatclub, en het beest zelf mag het uitzoeken tussen hekken, kliklijnen en paniek. Misschien eerst eens leren samenleven met wat hier al rondloopt, voordat we weer exotisch gaan doen.

Feit is: zo’n kasuaris is niet alleen zielig maar ook levensgevaarlijk, die dolknagel kan je buik openhalen, dus dat gesleep en tentoonstellen was óók vragen om ongelukken voor verzorgers en publiek. En dat hele vermenselijken met namen en anekdotes, toen én nu bij wolf Bram, zegt vooral iets over ons: we willen een verhaal dat lekker voelt, terwijl het dier gewoon dier is en stress heeft van opsluiting en gedoe. Misschien minder romantiseren, meer kijken naar wat zo’n beest nodig heeft, of het überhaupt hier hoort.