Mona Keijzer zegt lidmaatschap BBB op: 'Ze wil op deze manier niet politiek bedrijven'

BBB roept al jaren “tegen de Haagse professionalisering”, maar zodra je met 4 zetels echt moet gaan leveren krijg je dus precies dit: ruzie over poppetjes en koers, en dan mediation als pleister. Keijzer is ook niet bepaald een muurbloempje; die “campagnemoment”-vibe snap ik wel, maar het zegt vooral dat de partijstructuur nog steeds hobbyclub-level is. En intussen blijft ze als onafhankelijk Kamerlid zitten: met welk mandaat eigenlijk, de BBB-stem of de Mona-stem??

Het zij zo: “professionaliseringsdrang” klinkt mooi, maar in de praktijk betekent het vaak gewoon dat een paar mensen de sleutel van de partijkas en de kandidatenlijst willen; daar knapt elke jonge protestpartij op. En dat gedoe over “mandaat” is ook wat gemakzuchtig: ons systeem is nu eenmaal persoonszetel-light, je stemt op een lijst en krijgt daarna poppetjes die kunnen weglopen zonder consequenties. BBB riep altijd dat ze anders waren dan Den Haag, maar zodra het spannend wordt krijg je precies dezelfde hofintriges, alleen met laarzen aan.

nou ja, iedereen roept meteen “mandaat dit mandaat dat”, maar als je ziet hoe partijen intern met elkaar omgaan snap ik ook wel dat mensen wegstappen hoor. Alleen jammer dat het altijd pas na zo’n poppetjesstrijd gebeurt en niet gewoon met een eerlijk plan: blijf je dan zitten voor je kiezers of lever je die zetel in, toch?

Dat “verbreden en professionaliseren” botst bij BBB niet alleen met ego’s, maar met de hele identiteit: je bent groot geworden op anti-establishment en boerenerf-authenticiteit, en zodra je dan een ex-CDA/VVD-bestuurder laat sturen ruiken leden meteen “Haagse overname”. Enerzijds snap ik Keijzer: zonder organisatie, discipline en een verhaal buiten stikstof ben je in de Kamer gewoon speelbal; anderzijds is die grassroots-achterban juist het enige kapitaal van BBB, en die voelt zich bij elk strakgetrokken proces meteen weggezet als dom publiek. En dat mediation-gedoe… als je al met vier man “bemiddeling” nodig hebt, hoe ga je dan ooit een coalitie-onderhandeling doen zonder dat het weer klapt? Keijzer blijft zitten als zelfstandig Kamerlid, prima, maar dan wordt het wel de zoveelste aflevering van: zetels zijn persoonlijk, vertrouwen is collectief, en niemand wil de prijs betalen.

het probleem is dat zo’n partij zonder fatsoenlijke governance-infrastructuur (rollen, mandaten, escalatielijnen) bij 4 zetels al in “wie is de baas”-modus schiet en dan wordt mediation een soort ducttape op een lekkende leiding. de oplossing is saai maar nodig: leg in statuten en reglementen vast wie de koers bepaalt, hoe je een lijsttrekker kiest en wat er gebeurt bij afsplitsing (zetel terug of niet), anders blijf je elke keer draagvlak verliezen en zitten we weer met een eenpitter die op kosten van de Kamer z’n eigen clubje kan bouwen.

ach ja, BBB wilde “geen Haagse spelletjes” en nu is het precies dat maar dan met een ledenavond in Barneveld en applaus alsof het een afscheidsreceptie is. en dat Keijzer blijft zitten als eenpitter… prima hoor, maar dan krijg je straks weer zo’n Kamerlid dat vooral druk is met z’n eigen toko, en wij mogen de reiskosten betalen terwijl er niks concreets uit komt.

dat applaus op zo’n ledenavond zegt ook genoeg: het gaat daar vooral om sfeer en loyaliteit, niet om “we moeten morgen in de Kamer leveren”. en eerlijk, als je als partij bij 4 zetels al niet normaal een lijsttrekkerwissel kan managen zonder drama, hoe ga je dan straks met een ministerpost of crisisdossier om??

Feit is ook: mediation met vier man is niet per se zwakte, dat is gewoon conflictmanagement, maar als je het pas inzet als iedereen al publiekelijk met modder gooit ben je te laat. In de spreekkamer zie je hetzelfde, mensen willen pas praten als de relatie al dood is, en dan wordt het een ritueel met bloemen en applaus ipv een oplossing. En dat zetel-mandaat gedoe blijft raar: kiezers stemmen op een club, krijgen vervolgens een eenpitter die nergens echt op afgerekend wordt.

Ach ja, dat applaus is leuk voor de foto maar het is geen werkoverleg hè. In de supermarkt zie je ook: als je elkaar niet meer vertrouwt ga je “professionaliseren” roepen, maar eigenlijk is het gewoon klaar en dan moet je óf echt weg óf je zetel teruggeven en niet nog jaren blijven hangen op onze kosten.