Malaria in Myanmar dreigt zodanig te ontsporen dat er geen medicijn meer tegen opgewassen is

dat zo’n burgeroorlog dus niet alleen kogels is maar ook gewoon ziekten die terugkomen en straks niet eens meer te behandelen zijn… en als die sneltest al faalt, hoeveel mensen lopen dan rond zonder hulp tot het te laat is. we mogen echt wat minder wegkijken en meer liefde en verbinding richting zorg en hulp daar, hopelijk komt er snel weer veilige ruimte voor behandeling en onderzoek.

die “resistentie” is niet alleen Darwin en pech, dat is ook wat je krijgt als je diagnose- en behandelketen kapot is: half afgemaakte ACT-kuren, nepmedicatie, verkeerde doseringen en hoppa je selecteert de sterkste parasieten alsof je een labexperiment draait. kwantumfysica toont aan dat je systeemgedrag krijgt uit ruis en verstoring; oorlog is maximale decoherentie in de zorg, en dan gaat die plasmodium gewoon de meest robuuste toestand aannemen. en die sneltest die faalt is echt funest, want dan behandel je óf te laat óf “op gevoel”, en precies dát is de kweekvijver voor supermalaria...

alsof dit “gewoon” een tropische ziekte is — dit is oorlog + bezuinigingen + sancties/aid-stop die de zorgketen slopen, en dan krijg je resistentie cadeau. en wij maar doen alsof grenzen ons beschermen: zo’n supervariant reist via migratieroutes, handel, toerisme zo mee, maar preventie financieren is blijkbaar minder sexy dan wapens leveren, oh ja want safety first...

en dan zitten wij hier te doen alsof dit “ver van m’n bed” is, tot er weer een gezin aan de balie staat in den haag dat via via heeft moeten vluchten en al weken koorts heeft maar nergens serieus wordt genomen omdat het geen standaard griepje lijkt. als die sneltesten daar al rot zijn en behandelingen half afgemaakt worden, krijg je hier straks ook gezeik met diagnose en weerstand, maar ja hulp aan zorg is minder interessant dan bommen en grenzen roepen.