Maarten Spanjer ongemakkelijk in de wachtkamer: ’Zou ik ooit met haar naar bed zijn geweest? Ik hoopte van niet’

Heftig zat, zo’n operatie, en dan toch de humor erin weten te houden. Maar die gedachte in de wachtkamer is wel typisch Spanjer: ge lacht erom, terwijl ge denkt jemig, wat maakt een mens allemaal mee zeg.

Blaaskanker wordt nogal eens onderschat, terwijl het verwijderen van blaas en prostaat een enorme ingreep is met blijvende gevolgen voor plassen, seksualiteit en energie. Dat hij daar humor van weet te maken is knap, maar hopelijk vergeten lezers niet dat achter zo’n grappige column gewoon een pittig hersteltraject zit.

Sterke columns kunnen mensen door een zware ziekte heen trekken, maar pas op dat humor niet de enige bril wordt waarmee we naar kanker kijken. Wie het ziet, ziet ook hoe weinig er vaak openlijk wordt gesproken over schaamte, intimiteit en de gevolgen van zo’n operatie; daar hebben patiënten meer aan dan aan nog een glad succesverhaal uit het ziekenhuis!!!

Die wachtkamer is misschien nog wel het meest herkenbare eraan. Je zit daar met mensen die je normaal nooit zou spreken en denkt ondertussen de vreemdste dingen, omdat je zelf ook half in de stress zit. Fijn dat hij het opschrijft zonder er een zielig verhaal van te maken.