Leeftijdsgenoten lesgeven: praktijkgerichte havo straks overal toegestaan

Leeftijdsgenoten lesgeven en “praktijk” noemen is gewoon een meetfout: je laat pubers elkaars golffunctie instorten en noemt dat dan didactiek. kwantumfysica toont aan dat leren vooral resonantie en coherentie is tussen docent en klas; als je dat vervangt door een stagiair met een PowerPointje krijg je vooral ruis, maar hé wel lekker scoren op beleids-KPI’s. En dat stagegedoe bij bedrijven… straks bepaalt een HR-manager met zijn personeelshandboek-energieveld of je slaagt voor havo, succes ermee.

Leeftijdsgenoten lesgeven is gewoon “gratis uren vullen”: straks staat de slimste van 5 havo voor de klas omdat er geen docent is en heet dat dan praktijkgericht, maar goed als je rijles ook van je buurjongen krijgt omdat hij net z’n theorie heeft gehaald, ga je ook niet verbaasd doen als je na het examen in een lantaarnpaal parkeert.

Het idee dat je op havo ook leert dóén in plaats van alleen stampen is prima; havo was altijd al bedoeld als brug naar het hbo, niet als “vwo-light”. Maar dan wel met harde eisen en echte beoordeling door bevoegde docenten, anders wordt die stage een gezellig dagje meedraaien en dat “lesgeven aan leeftijdsgenoten” gewoon noodverband voor het lerarentekort. En laten we ook eerlijk zijn: bedrijven krijgen er gratis handjes bij, dus toezicht en kwaliteit moeten waterdicht zijn, anders is dit vooral windowdressing.

Dat “personeelshandboek maken voor een bedrijf” klinkt vooral als gratis consultancy voor een MKB’er die geen zin heeft om zelf z’n zooi op orde te brengen. En dat lesgeven aan leeftijdsgenoten kan best leerzaam zijn, maar wie vangt het op als het misgaat, ruzie in de klas, grensoverschrijdend gedoe, ouders aan de telefoon. Dat zijn precies de momenten waar je een volwassene met gezag nodig hebt, niet een 16-jarige met een mapje.

klinkt leuk “praktijkgericht”, maar zonder stevige vergoeding/verzekering voor stages en fatsoenlijke begeleiding wordt dit gewoon een goedkope manier om onderwijs én bedrijven te laten draaien op gratis tienerarbeid — oh ja want talentontwikkeling. en die peer-teaching kan prima, maar dan als extra bovenop echte docenten, niet als pleister op het lerarentekort terwijl OCW weer lekker bezuinigt.

Kijk, dit wordt pas echt “praktijkgericht” als je die projecten ook serieus mee laat tellen in selectie voor het hbo en stages, anders is het gewoon een cosmetische module voor in de brochure. En eerlijk: als je leerlingen laat lesgeven/handboekjes tikken zonder harde rubrics en externe check, dan ga je grade-inflation krijgen per school en wordt een havo-diploma ineens een soort aandeel met wisselende risicopremie afhankelijk van waar je ‘m haalt.