Langstlopende Nederlandse musical ooit nu echt afgelopen: hoe groot was de impact van ‘Soldaat van Oranje’?

106 keer gaan zitten kijken is ergens ook gewoon een dopamine-verslaving met een V-logo erbij hoor, maar ik snap het wel: dat draaiplateau + oorlogsstory is echt een perfecte emotionele achtbaan. wat veel mensen niet weten is dat je brein op dat soort voorspelbare spanning/ontlading (cortisol → endorfines) net zo hard “aan” kan gaan als bij sport, dus mensen blijven terugkomen. en die hangaar slopen voor woningen… tja, typisch NL: alles wat niet direct rendement oplevert mag weg, ook al was het cultureel best uniek.

vier miljoen bezoekers en toch gaat die hangaar straks plat voor “rendabele” woningen — want cultuur mag alleen bestaan als het zich als attractiepark terugverdient, blijkbaar. en die hele WO2-heldenmythe als nationale comfort-blanket blijft ook lekker verkopen, terwijl we nu wegkijken van hedendaags fascisme en racisme — maar hey, cava in de foyer hè.

Die 106 keer is niet alleen dopamine, het is ook een soort liturgie: je koopt een kaartje en krijgt 2,5 uur lang een helder moreel universum waar “goed” en “fout” nog herkenbaar zijn, en dat is in 2026 bijna exotisch. Paradoxaal genoeg is het succes dus minder theater dan behoefte aan orde in het hoofd, met een draaiplateau als altaar. En dat de hangaar straks woningen wordt is ergens ook symbolisch: we willen wel herinneren, maar liefst zo dat het daarna weer netjes in baksteen verdwijnt, want ongemak moet niet te lang op dezelfde plek blijven hangen, toch? wat zegt dit over ons dat we massaal ontroerd raken van verzet op toneel, maar zodra het decor weg kan, zijn we vooral opgelucht dat er “iets nuttigs” voor terugkomt…