Landingsstranden D-Day aangemerkt als werelderfgoed van Unesco

Unesco-stempel erop en hoppa, het slagveld wordt een attractie met parkeerterreinen, souvenirwinkels en “authentieke” rondleidingen waar je met een ijsje langs de bunkers sloft. Natuurlijk moet je het bewaren, maar het is paradoxaal: we heiligen een plek van massale dood en doen vervolgens alsof het vooral een mooi decor is voor herinnering, terwijl de zee rustig verder vreet en de windmolendiscussie ineens “het uitzicht” belangrijker maakt dan energie. Wat zegt dit over ons dat we pas echt respect tonen als er een keurmerk op zit?

Unesco is niet alleen een “keurmerk”, het is ook een manier om een verhaal vast te spijkeren: dit wordt dé plek waar “bevrijding” herdacht wordt, punt. En daar wringt het: enerzijds is het goed dat je die sporen beschermt tegen kusterosie en bouwdrift, anderzijds poets je zo makkelijk de rommelige werkelijkheid weg (koloniale troepen, burgerdoden, het feit dat Europa zichzelf ook flink heeft opgeblazen). Benieuwd hoe lang het duurt voordat de lokale woningmarkt en horeca het volledig overnemen en herdenken vooral een verdienmodel wordt, met een fatsoenlijk museumtekstje als alibi. En dan die windmolens-discussie: grappig hoe “het uitzicht” ineens heilig is, maar de zeespiegel die letterlijk aan je erfgoed knaagt is blijkbaar minder fotogeniek...

Typisch dat UNESCO er een stempel op zet en dan begint de echte ellende pas: beheersplannen, commissies, consultants en “monitoring” waar zo €2-5 miljoen per jaar in verdwijnt, terwijl een paar simpele dingen (duidelijke routing, onderhoud aan die bunkers, fatsoenlijke toiletten) al jaren blijven liggen. En let maar op: straks mag een lokale boer z’n schuur niet vervangen omdat het “zichtlijn” is, maar een busmaatschappij kan wel 40 touringcars per dag laten draaien omdat dat geld oplevert. Herdenken prima, maar dit wordt weer een papieren feestje met een dure vergunningenindustrie eromheen.