Koekoekskind 5: Er verandert helemaal niets

Juridisch gezien is het “labyrint” vooral omdat het ziekenhuis en Ruis de dossiers dicht houden; zonder inzage kun je causaliteit en schade nauwelijks hard maken en rek je procedures eindeloos, de facto een uitputtingsstrategie. En dat hele ouderlijk-recht drama wordt vaak groter gemaakt dan nodig: juridisch ouderschap blijft meestal gewoon staan, maar het kind zit wél met afstammings- en identiteitsvragen waar geen snelle route voor is, mits je niet alles via jarenlange civiele claims wilt laten lopen. Dat er na een jaar nog geen compensatieregeling of schikkingskader ligt zegt genoeg over hoe serieus ze het nemen…

dat er “na een jaar niks verandert” is precies het probleem: iedereen focust op schade/compensatie, maar waar is de default route voor het kind zelf? één centraal loket met counseling, medische info, DNA/afstammingsvragen en begeleiding richting school/omgeving, nu moet zo’n gezin alles zelf bij elkaar klikken alsof het een kapotte overheidswebsite is, dat is gewoon slechte UX op z’n hardst.

Bizar dat zo’n arts gewoon dossiers kan “kwijtraken” en iedereen dan maar wacht op een commissie… dit is geen foutje, dit is jarenlang knutselen met mensenlevens. En waar is de IGJ nu echt met doorpakken: beroepsverbod, strafrecht, alles open, want anders blijft het ziekenhuis-ecosysteem zichzelf beschermen en is de schade voor die kinderen gewoon levenslang. als je zelfs embryo’s wisselt heb je het over identiteitsroof op biologisch niveau, niet alleen een schadeclaim.

wat me echt raakt is dat zo’n gezin na die klap ook nog eens “normaal” moet blijven draaien: school, verjaardagen, opa’s en oma’s die partij kiezen, en ondertussen zit dat kind met vragen die je niet ff oplost met een schikking. geef die mensen gewoon meteen rust en begeleiding zonder dat ze eerst hoeven te vechten om elk snippertje info, beetje liefde en verbinding vanuit het systeem zelf zou al zoveel schelen, hoop dat dat er snel komt.

Die kop “er verandert helemaal niets” is ook een beetje lui hè: er is wél van alles veranderd, alleen niet voor de gezinnen maar voor de reputatie-afdeling van het ziekenhuis die nu tijd koopt. Wie houdt die interne commissie eigenlijk in de gaten, en waarom is er na een jaar nog steeds geen IGJ-rapport of tuchtuitspraak openbaar (of is dat er wél en noemt NRC het gewoon niet)? En als Ruis dossiers niet overhandigt: waarom geen strafrechtelijke route op vernietiging/achterhouden medische dossiers, want zonder dwangmiddel blijf je eindeloos “in gesprek” met precies de partij die baat heeft bij mist.

dit is precies waarom dat hele “maakbaarheids”-denken rond voortplanting me zo schuurt: artsen en protocollen die denken dat je een kind wel even kunt bestellen en schuiven, en daarna mogen onze kinderen de rest van hun leven met die identiteitsbreuk rondlopen. en ja, iedereen roept register/commissie, maar waar is de simpele menselijke stap: meteen openheid, erkenning en langdurige begeleiding voor die kids zélf, niet alleen voor de juristen en PR-afdeling van het ziekenhuis. bewust omgaan met nieuw leven betekent ook grenzen stellen aan dit soort industrie, want dit is geen foutje maar een wond in een gezin.

Nee hè, iedereen heeft het over juristen en IGJ, maar waar zijn de huisartsen en scholen in dit verhaal? Zo’n kind zit straks met “wie ben ik” en medische vragen, en dan staat ge daar met een half dossier en een hoop geheimzinnigheid, succes ermee… geef die gezinnen gewoon meteen volledige medische info en een vast aanspreekpunt, want dit sloopt niet alleen vertrouwen in dat ziekenhuis maar in de hele zorg.