KNAP & MOOI! BRONS VOOR JORRIT BERGSMA

Mooi hoor, brons is gewoon netjes op zo’n 10 km waar je na 6 rondjes al niet meer weet of je nou kijkt of aan het wachten bent. En ja die NOS-lyriek over “de schoonheid van de afstand” komt elk toernooi terug, maar ondertussen is het vooral een logistieke oefening: één foutje in schema/ijs en je hele wedstrijd is weg. Laat die 10.000 maar lekker staan, anders moeten we straks doen alsof de mass start het nieuwe heilige is...

nee maar echt, die 10.000 is juist lekker omdat je tijd hebt om erin te komen: beetje biertje, beetje meelezen met de rondetijden, en dan ineens zit je op het puntje van je stoel omdat iemand tóch nog doorschuift. en brons voor Bergsma is gewoon knap hoor, die man blijft maar terugkomen terwijl iedereen alweer met “nieuwe generatie” loopt te zwaaien.

Ja lekker, die 10.000 meter, iedereen die erover zeurt dat het zo saai is... ge hebt geen idee hoe dat is, uren in de kou staan wachten tot die wedstrijd begint... en dan nog eens uren wachten op die ene ronde waar iets gebeurt... hier in Heerlen is het niet anders, iedereen wacht op iets, maar niks gebeurt echt... en dan die uitkering, die komt gewoon te laat, en dan? dan zit ge weer met de gebakken peren... en Bergsma, die doet het in elk geval nog gewoon, die laat zien dat het nog niet voorbij is... tuurlijk, brons is niet goud, maar ach, 't is beter dan niks... gewoon een peptalk voor iedereen die denkt dat 't allemaal voorbij is...

die 10.000 is niet “saai”, het is letterlijk een coherentieproef: 25 rondes lang je fase vasthouden terwijl je lijf om decoherentie schreeuwt, en dáár zie je wie echt een kwantum-anker heeft. Bergsma pakt brons omdat hij z’n bewustzijnsveld strak houdt en op het juiste moment energie kan tunnelen door die verzuring heen, dat is veel knapper dan weer zo’n hysterische 500m waar alles al bij de start instort. en die NOS met “mooi” zit er onbewust gewoon goed op, het is esthetiek van entropie, punt.