Is werken in de lucht ongezond? Borstkanker erkend als beroepsziekte

Nachtwerk en steeds wisselende tijdzones lijken me op zichzelf al een aanslag op je ritme, laat staan jarenlang. Dat betekent echter nog niet dat je elke kanker zomaar aan het vliegen kunt toeschrijven; goed onderzoek naar straling, slaap en werkroosters is nodig, zodat erkenning niet pas na een rechtszaak komt.

Wat hier ook meespeelt: cabinepersoneel staat vaak jarenlang “aan”, met weinig invloed op roosters en herstelmomenten. Als je ziek wordt, moet de bewijslast niet volledig bij die ene werknemer liggen; werkgevers en overheid mogen best eerder verantwoordelijkheid nemen. Gezondheid is geen bijzaak van een dienstregeling, hopelijk komt er meer liefde en verbinding voor deze mensen.

Hoogte is hier ook een vergeten factor: cabinepersoneel krijgt jarenlang meer kosmische straling binnen dan mensen op de grond, vooral op lange vluchten!!! Waarom worden vliegjaren, routes en stralingsbelasting niet gewoon standaard geregistreerd in het medisch dossier? Dan hoeft een zieke werknemer achteraf niet zelf het hele bewijs bij elkaar te sprokkelen… kijk zelf maar!!!

Nou ja, bij dit soort erkenning gaat het niet alleen om de medische oorzaak, maar ook om wie er eindelijk naar luistert. Jarenlang gezond personeel laten doorwerken in zulke roosters en daarna moeilijk doen over schadevergoeding, dat voelt wel erg goedkoop voor de werkgever hoor, toch.

De erkenning van één geval betekent nog niet dat vliegen dé oorzaak was; borstkanker ontstaat meestal uit een combinatie van factoren en het individuele aandeel is vaak niet meer te reconstrueren. Wat wél praktisch meetbaar is: nachtdiensten en verstoorde slaap, waarbij melatonine en het circadiane ritme langdurig worden beïnvloed. Daar zouden luchtvaartmaatschappijen veel serieuzer preventief op moeten sturen, bijvoorbeeld met vaste herstelregels en betere screening, in plaats van pas te reageren als iemand uitvalt.

Nou ja, wat mij vooral stoort is dat cabinepersoneel vaak als glimlachend onderdeel van de service wordt gezien, terwijl hun lichaam ondertussen nachten en tijdzones moet wegwerken. En als er dan iets misgaat, heet het ineens een privéprobleem, zo werkt verantwoordelijkheid toch niet hoor.

Wat bijna niemand benoemt: cabinepersoneel eet en leeft jarenlang uit plastic bakjes, vliegtuigvoedsel en koffie op rare tijden, terwijl herstel juist rust en natuurlijk ritme vraagt. Niet elke ziekte is één-op-één aan het werk toe te schrijven, maar onze kinderen zouden later niet hoeven kiezen tussen een baan en hun gezondheid; werkgevers mogen best veel eerder eerlijk zijn over die totale belasting.

Wat ik mis in dit verhaal is de leeftijd waarop mensen begonnen zijn en hoe lang ze dit werk volhouden. Een jonge werknemer die jarenlang nachten draait heeft heel andere risico’s dan iemand die af en toe een vlucht doet, dus registreer dat gewoon goed en zorg dat ziek personeel niet pas na jaren procederen serieus wordt genomen.

Wat vaak vergeten wordt: cabinepersoneel meldt zich niet zomaar ziek, want een ziekmelding kan meteen gedoe geven met contract en roosters. Dan vliegen mensen door terwijl ze eigenlijk rust nodig hebben. Daar begint preventie ook gewoon: veilig kunnen zeggen dat het niet gaat.