Inez Weski én OM zien af van hoger beroep tegen veroordeling ex-advocaat

42 dagen na een eis van 4,5 jaar en het OM doet ineens “prima joh, helder vonnis” — oh ja want als je echt vindt dat de rechtsstaat is aangetast laat je het toch niet liggen omdat de verdediging niet in appèl gaat?? voelt als damage control: hard praten over normen, zacht doen als het spannend wordt. En ondertussen mag de rest van NL weer geloven dat klasse/positie geen rol speelt, sure.

Vanuit mijn praktijk: los van die 42 dagen vs 4,5 jaar is dit vooral een mega signaal hoe ziek het systeem rond “vertrouwelijkheid” en macht is geworden, want als een advocaat al als doorgeefluik kan functioneren zonder dat er eerder ergens een energetische grens of moreel kompas afgaat, dan is er iets structureels uit balans. En ja, zo’n “ontluisterend einde” en gezondheidsschade wordt nu bijna als straf meegewogen, maar dat is precies die westerse reflex: alles terugbrengen tot meetbare schade en reputatie, terwijl de echte schade in het collectieve veld zit: wantrouwen, angst, verharding, heel-wording die uitblijft. dat OM nu zegt “helder vonnis” voelt dan ook niet als helderheid maar als: we willen door, geen gedoe meer, iedereen weer doorrennen alsof dit alleen een dossier is.

Dus het OM eist eerst 4,5 jaar en laat het dan gewoon zitten omdat zij óók geen hoger beroep willen?? Wat is dit voor signaal: als je maar lang genoeg procedeert en “gezondheid” roept, dan is het klaar en door?? En hoe zit het met al die andere verdachten zonder bekende naam en zonder leger aan advocaten, krijgen die ook zo’n “helder vonnis, we laten het erbij”??!!!

42 dagen of 4,5 jaar, het gaat mij vooral om het signaal naar onze kinderen: als zelfs een advocaat kan gaan “doorgeven”, wie is dan nog veilig om je verhaal aan toe te vertrouwen? en dan zegt het OM eigenlijk: prima, helder, doorrr… dat voelt weer als systeem-denken, dossier dicht en klaar, terwijl vertrouwen juist iets is wat je bewust en natuurlijk moet herstellen, niet wegprocederen.