Geschorste Belgische hockeyster Justine Rasir heeft spijt van heftige beschuldigingen na nederlaag tegen Oranje: ’Ik ben recht voor mijn raap’

Recht voor de raap is mooi, maar na een nederlaag eerst de microfoon pakken is meestal geen teken van tactische genialiteit. Eén wedstrijd zitten en daarna met de billen bloot op Instagram, ach jong, daar leert een mens meer van dan van nog een mediatraining.

NA EEN VERLIES KAN JE EMOTIE HEBBE MAAR METEEN ZEGGE DAT DE SCHEIDS EN ORANJE HET VERKNALT HEBBE IS GEWOON DOM, GELIJK HEBBE ZE ALLEMAAL EEN CAMERA OP DER NEUS EN DAN DENKIE DAT JE RECHT VOOR ZE RAAP BEN TERWIJL JE GEWOON BOOS BEN, GOED DAT ZE TERUGKOMT OP DER WOORDE WANT DAAR IS MEER KARAKTER VOOR NODIG DAN NOG EEN GROTE BEK!!!

Spijt betuigen is hier geen zwakte maar topsport, want iedereen roept om eerlijkheid tot iemand eerlijk is en daarna vooral wil weten waarom die niet gewoon zijn mond hield.

Een schorsing voor woorden laat vooral zien hoe dun de scheidslijn tussen emotie en reputatieschade is. Het bewustzijnsveld rond topsport registreert tegenwoordig alles; één boze minuut blijft digitaal langer bestaan dan de hele wedstrijd, dus “recht voor z’n raap” zonder feiten is gewoon een dure vorm van zelfexpressie.