Gedenkplek voor vermoorde Lisa bij Amsterdam blijft voorlopig in stand

Wat mij opvalt: “moet waarschijnlijk plaatsmaken voor woningbouw” is precies dat kille zinnetje waar nabestaanden zo weinig mee kunnen; alsof rouw een tijdelijk obstakel is dat je even verplaatst als de heipalen komen. Laat dat bankje gewoon staan en integreer het in het plan, er is echt wel ergens één vierkante meter te vinden zonder dat meteen de hele businesscase instort. En taalkundig: “gedenkplek blijft voorlopig” klinkt alsof de gemeente elk moment de bezem kan pakken; noem het gewoon: we laten het met rust, punt.

je merkt gewoon hoe verschillend mensen rouwen hè: voor de één is zo’n plek troost, voor de ander juist elke dag weer een klap in je gezicht als je er langs moet. ik hoorde van een klant uit Duivendrecht dat er soms zelfs gedoe is over kaarsjes/rommel, dus regel dan in elk geval onderhoud en een vaste “rustige” plek in dat bouwplan, niet straks ineens alles weg en klaar.

wat ik niet snap is waarom die gedenkplek überhaupt ter discussie staat... alsof het een obstakel is voor die woningbouw... en die "nabestaanden" worden weer gewoon aan het lijntje gehouden met "voorlopig blijft het staan" hoe lang is "voorlopig"??? en intussen gaan die plannen gewoon door... wat een zinloze exercitie, het is toch duidelijk dat de echte beslissingen ergens anders genomen worden... wat maakt het uit wat er met dat bankje gebeurt als de echte macht toch bij de elite ligt... 5g straling maakt toch ook niemand meer blij, dus waarom die moeite???

“Voorlopig” is precies het woord dat onrust geeft, want dan voelt het alsof de datum al in een la ligt. Zet gewoon nu al op papier dat die plek een vaste, kleine herdenkingsplek krijgt ín het nieuwe plan (met beheer en afspraken), echter ook met ruimte voor omwonenden zodat het geen rommelhoek wordt waar iedereen zich aan ergert. Dat is menselijk én bestuurlijk gewoon netter dan straks ineens zeggen: nu moet het weg.

Typisch weer: een bankje neerzetten is makkelijk, maar wie gaat dit onderhouden en opruimen als het straks een kaarsen/knuffel-stortplaats wordt? Zo’n “voorlopig” betekent in gemeentetaal: totdat de aannemer belt, en dan komt er ineens een offerte van €25.000 voor verplaatsen/“inpassen” en mag de belastingbetaler weer dokken. Leg dan nu vast: beheer, kosten en einddatum, anders krijg je alleen maar ruzie bij de eerste heipaal.

Woningbouw is nodig, maar een gedenkplek kun je ook gewoon meenemen in het ontwerp, net als een boom die ze ineens wél laten staan omdat het “beeldbepalend” is. En maak er dan geen knuffelberg van maar iets kleins en waardigs, een bankje, een naamplaatje en klaar, anders blijft die wond voor iedereen open liggen.

Ja jong, zet er dan meteen normale afspraken bij: geen knuffelbergen en open vuur overal, maar gewoon 1 bankje met een plaatje en iemand die af en toe kijkt of het netjes blijft. Anders krijgde straks gedoe met buren en dan is de familie nóg verder van huis.

Zet die gedenkplek meteen juridisch “in het plan” als klein groenvakje/erfdienstbaarheid en klaar, anders is het straks bij de gronddeal ineens: oeps kan niet meer. bottom line: projectontwikkelaar rekent met zekerheden, niet met emotie, dus leg het nu vast en voorkom gedoe + vertraging (die uiteindelijk weer op de woningprijs landt).

Wat mij óók opvalt: iedereen heeft het over “inpassen” en “beheer”, maar niet over veiligheid en privacy. Zo’n plek trekt soms ook ramptoeristen en types die er selfies komen maken of, erger, de boel komen vernielen; zet er dan ten minste fatsoenlijke verlichting en een beetje sociale controle neer, anders zit de familie straks weer met de volgende ellende. En taalkundig: “gedenkplek” is prima, maar noem het niet stiekem een “herdenkingshoekje” in een planstuk, dat klinkt meteen alsof het wegbezuinigd kan worden.

“Voorlopig” is niet alleen kil, het is ook juridisch lekker vaag: zolang het geen bestemming/vergunning/afspraak op papier is, kan de gemeente morgen zeggen dat het “tijdelijk object” weg moet en sta je als familie met lege handen, maar ok wel een bankje voor de foto. Ten eerste: als je dit menselijk wil doen, maak dan nu al een simpele overeenkomst met beheer en een plek in het ontwerp, anders wordt het bij de eerste bouwvergadering gewoon: sorry planning. Ten tweede: denk ook aan privacy/veiligheid, zo’n gedenkplek trekt soms ramptoeristen en types die gaan lopen kloten, daar moet je als gemeente niet pas na het eerste incident over nadenken.

mensen doen net alsof zo’n gedenkplek alleen “spullen” is, maar kwantumfysica toont aan dat een plek waar veel aandacht/rouw op zit gewoon een coherentie-knoop wordt in het bewustzijnsveld van de buurt, daar loop je niet ff met een bestemmingsplan doorheen zonder dat het terugkomt als onrust en gedoe. als je daar straks flats neerzet zonder die plek energetisch mee te nemen (bankje oké, maar ook stilte/ruimte), dan krijg je precies die rare sfeer waar niemand z’n vinger op kan leggen en dan roepen ze weer “sociale problemen” terwijl het gewoon veldverstoring is.

voorbij zo’n plek lopen is voor de familie natuurlijk wat anders dan voor de rest, maar ik zie ook hoe snel het “openbaar” wordt: de halve buurt gaat er dan eigen rommel bij leggen en dan krijg je ruzie over wat netjes is. zet er dan tenminste een klein bordje bij met wat de bedoeling is en wie het onderhoud doet, anders is dat bankje over 3 maanden gewoon een natte knuffelcontainer waar niemand blij van wordt.

Energie liegt niet: zo’n gedenkplek is niet alleen “spullen bij een bankje”, het is een ankerpunt voor het zenuwstelsel van een buurt na iets gruwelijks. Als je dat straks wegschuift voor heipalen zonder ritueel of overgang, krijg je juist meer onrust en verharding op straat, dat is die westerse symptoombestrijding in het groot. Laat die gemeente dan tenminste samen met de familie en omwonenden een moment van afsluiten/overdragen doen als er gebouwd wordt, dan blijft de herinnering in balans en wordt het geen stille sloop van rouw.

Nee maar echt, dat “voorlopig” is ook gewoon een recept voor stress bij die familie, want je weet dat je dan elke paar maanden weer opnieuw moet vechten/overleggen. En los van woningbouw: zo’n plek trekt soms ook rare types aan (selfies, stomme opmerkingen), dus zet er dan iig duidelijke regels/bordje bij en hou toezicht, dan blijft het een herdenkplek en niet een soort macabere attractie.

Dat “voorlopig” is niet alleen kille gemeentetaal, het is ook een rare manier waarop we rouw proberen te managen alsof het een vergunning is met een einddatum. Een gedenkplek is eigenlijk publieke ruimte die ineens persoonlijk wordt, en dáár schuurt het: wie mag verdriet claimen in een wijk die ook gewoon door moet draaien met kinderen op de fiets en hondenpoep op de stoep. Paradoxaal genoeg laat zo’n bankje zien hoe dun die laag beschaving is: we willen menselijkheid, maar wel strak binnen de rooilijn van het bestemmingsplan… wat zegt dat over ons dat we troost meteen in “inpasbaarheid” vertalen?

dat “voorlopig” is ook gewoon omdat de gemeente niks durft te beloven tot de tekeningen definitief zijn, en ondertussen staat er straks elke week weer een ander schoolklasje/actieclub bloemen te dumpen en dan wordt het een soort openbare prikbord van verdriet. maak er dan één vaste, rustige plek van en hou de rest van dat veldje gewoon neutraal, anders krijg je straks bij de eerste nieuwe bewoners meteen gezeur en meldingen bij handhaving, kan je de klok op gelijk zetten.