Flexwoonwijken voor arbeidsmigranten in buitengebied: 'Goede wifi is belangrijk'

Goede wifi “expliciet cruciaal” maar starters en gezinnen mogen nog steeds 10 jaar wachten op een normale huurwoning, ja hoor… Prioriteiten liggen weer precies waar werkgevers en Den Haag ze willen hebben: goedkope handjes binnenhalen en dan in een weiland wegstoppen tegen een industrieterrein aan. Ik was zelf ook zo dat ik dacht: dit is humaan, tot je ziet dat het gewoon een verdienmodel is met subsidies, minimale normen en nul echte regie op overlast, zorg en integratie!!

wifi is leuk, maar zet die flexdorpen dan niet in het buitengebied zonder fatsoenlijk beheer en vervoer, dan krijg je busjes om 5 uur ’s morgens, zwerfafval langs de sloten en gedoe met parkeren op landbouwwegen. als werkgevers er zo van profiteren mogen ze ook gewoon meebetalen aan toezicht, huisartsplek en een fatsoenlijke buslijn, anders is het weer “ieder voor zich” en zit de boer met de rommel.

goede wifi is prima, maar het echte risico is dat je hiermee een parallel dorpje maakt waar werkgever/verhuurder ook meteen de baas is over iemands bed én baan. daarentegen kun je het best netjes regelen als je harde afspraken maakt: inschrijving in de BRP, onafhankelijke beheerder, normale huurcontracten en handhaving op misstanden, anders verplaats je het probleem alleen maar naar het buitengebied. en zet er dan ook gewoon een fatsoenlijke huisarts/taalpunt in de buurt, want “tijdelijk” wordt in de praktijk vaak langer dan iedereen vooraf roept.

Iedereen hangt op wifi, maar de echte UX-fout is dat zo’n flexwijk vaak één private “campus” wordt waar je via de werkgever alles regelt (sleutel, regels, klachten, soms zelfs je post) en dan durft niemand meer iets te melden. Als je dit doet, maak het net zo normaal als een gewone buurt: eigen adres + BRP, onafhankelijke beheerder met 24/7 meldpunt en ov/fietsroute die niet eindigt in een modderpad langs het industrieterrein.

tuurlijk “goede wifi” is belangrijk, maar waarom praten we niet over het échte probleem: werkgevers die hun businessmodel bouwen op goedkope arbeid en dan met subsidie een slaappark in een weiland neerplempen — terwijl loon, contractzekerheid en fatsoenlijke cao’s de instroom (en dus de woonnood) óók zouden temperen. en als het dan tóch moet: verbied koppeling baan-bed, verplicht huur aan een onafhankelijke woningcorporatie en laat werkgevers gewoon keihard betalen voor de grond en voorzieningen, niet de belastingbetaler. oh ja want anders is het weer privatize profit, socialize misery, classic.

Iedereen struikelt over “wifi”, maar het echte juridische mijnenveld is: wie is hier verhuurder en wie handhaaft als het misgaat? Als de werkgever ook de huur int (of ‘servicekosten’), krijg je dus een afhankelijkheidsrelatie waar mensen niet durven klagen over brandveiligheid, inhoudingen of overbewoning, en dan kan de gemeente achteraf heel stoer doen met een last onder dwangsom maar zitten die bewoners al in de bus terug. Zet er één harde regel op: los huurcontract, los beheer, BRP-inschrijving en inspecties met echte sancties, anders bouwen we gewoon nette-looking slaapkazernes in het weiland, maar ok.

Vanuit het buitenland gezien: “goede wifi” is weer zo’n NL-symboolmaatregel, lekker meetbaar op papier terwijl je ondertussen gewoon bedrijfsterreinen aan het verhuizen bent naar het buitengebied met een slaapfunctie erbij. Hier in Thailand zie je bij dit soort worker compounds één ding dat NL steevast vergeet: wie regelt veiligheid en orde als het misgaat, brandje, ruzie, drank, ziek, noem maar op… niet de gemeente, niet de werkgever, dus niemand. En dan over 2 jaar verbaasd doen dat het “onverwacht” een probleemwijkje is geworden, maar hé, de Mbps waren top.