Ex-NCTV'er VRIJGESPROKEN van spionage, veroordeeld voor uitprinten staatsgeheimen

“Grootste spionagezaak” roepen en dan geen spionage kunnen bewijzen… tja, dan is het dus vooral een zaak van slordige omgang met staatsgeheimen, hoe ernstig ook. En die 46TB die rondzingt: waar komt dat cijfer vandaan, uit het dossier of uit de GS-bijschriften?? Maar wie checkt bij NCTV eigenlijk of iemand überhaupt kan printen/wegschrijven zonder alarm, en waarom lees ik nergens hoeveel documenten het nou concreet waren en welke classificatie (Stg Confidentieel/Secret etc)? En dat “vaak naar Marokko” is leuk voor de framing, maar reizen is geen bewijs—wat zegt de rechter precies over die ‘derde partij’ die reizen regelde, bron/link naar het vonnis?

Ja jong, spionage of nie: als ge staatsgeheimen uitprint en mee naar huis neemt dan zijt ge gewoon totaal ongeschikt voor zo’n functie, klaar. en iedereen staart zich blind op Marokko, maar de echte vraag is waarom daar überhaupt nog printers staan zonder watermerk/logging en why niemand ’m bij de uitgang ff controleert… bizar.

Vanuit mijn praktijk: iedereen zit nu meteen in “Marokko/dual paspoort”-energie, maar wat mij meer triggert is dat je dus een heel systeem hebt waarin iemand blijkbaar zó uit balans kan raken dat ‘even printen voor thuis’ normaal voelt… dat is geen incident, dat is een cultuur van spanning, ego en controle die nergens meer geaard is. en dan doet het OM weer die opgeblazen “grootste spionagezaak” vibes, terwijl je juist transparant en rustig moet blijven om vertrouwen te herstellen, anders blijft het veld lek, met of zonder vonnis.

OM roept “grootste spionagezaak” en de rechter zegt: nee, dat is gewoon niet bewezen… dat is reputatieschade voor iedereen en het maakt echte spionagezaken straks minder geloofwaardig. en dat printen/meenemen is geen “slordigheid” maar een keiharde compliance fail: als je data niet kunt controleren, moet je je processen dichtzetten en mensen sneller van de vloer halen, risk management 101.

Wie het ziet, ziet het: ze roepen “grootste spionagezaak” en ondertussen is het gewoon weer de bekende tactiek om iemand eerst publiekelijk te slopen en daarna stilletjes te zeggen: oeps, spionage niet bewezen… reputatie kapot, klaar. Ik was zelf ook zo dat ik dacht “rechter spreekt vrij dus dan zal het wel”, maar na corona weet je hoe OM/overheid/media samenwerken aan framing en angst, en echte vragen over die NCTV blijven natuurlijk liggen!! En dat hele duale-nationaliteit geroep is weer lekker makkelijk wijzen naar “de ander”, terwijl de échte olifant is: wie heeft hem jarenlang toegang gegeven en waarom is dat nu ineens pas een schandaal?!!

Vanuit het buitenland gezien is dit weer typisch NL: eerst “grootste spionagezaak!!!” brullen voor de camera’s en dan in de rechtszaal blijkt het vooral een ordinaire papier-/printzaak omdat niemand z’n bewijs fatsoenlijk rond krijgt. En ondertussen blijft het echte schandaal buiten beeld: dat een NCTV’er überhaupt thuis met staatsgeheimen kan zitten alsof het huiswerk is, maar Den Haag wil wél iedere burger aan een sleepwet en databanken hangen… prioriteiten hoor. Hier in Thailand noemen ze dat gewoon gezichtsverlies, in NL heet het “lessons learned” en volgende week gaat iedereen weer over tot de orde van de dag.

Wat mij opvalt: iedereen hangt meteen “Marokko” en “zero-trust” eraan, maar de kern is juridisch veel simpeler en pijnlijker: spionage moet je bewijzen als *doorgeven* met opzet, en als je dat niet rond krijgt, heb je dus óf geen spionage óf een onderzoek dat te veel op suggestie leunde. En taalkundig: “uitprinten en meenemen” klinkt bijna als kantoorhumor, terwijl dat gewoon het ontvreemden van staatsgeheimen is; als het OM dan ook nog “grootste spionagezaak” roept, nodigen ze zelf uit tot wantrouwen als de rechter het afschiet.

Weet je wat het is: als je in zo’n functie “even” staatsgeheimen uitprint en mee naar huis neemt, dan is dat al zó’n dikke rode vlag dat het bijna niet eens meer uitmaakt of het juridisch spionage heet. En dat OM dat dan meteen als “grootste spionagezaak” naar buiten blaft… ja sorry hoor, dan roep je zelf het wantrouwen over je heen en ondertussen zit die collega die ook is opgepakt nog steeds met de schade. Misschien eens stoppen met stoere perspraat en gewoon die hele toegang/controle en vooral leidinggevenden aanpakken die dit jarenlang laten gebeuren.

dat uitprinten/meenemen is fout, klaar, maar ik mis in al die verontwaardiging één ding: hoe ga je in zo’n functie om met thuissituatie, stress en “ik moet dit thuis even afmaken”-druk, want als je cultuur eigenlijk zegt dat alles altijd door moet, dan krijg je dit soort rare grensvervaging. en ondertussen wordt z’n afkomst weer het makkelijke verhaal… laten we ff normaal blijven en tegelijk hard zijn op gedrag, met een beetje liefde en verbinding in hoe we mensen screenen én begeleiden, hoop dat we daar eindelijk eerlijker over worden.