Ex-medewerker begraafplaats vreest voor gezondheid na werk in muffe grafkelders: ‘Ik viel bijna flauw’

Waterstofsulfide ruikt naar rotte eieren, maar bij hogere concentraties raakt je reukzin juist snel verdoofd, dus niet meer ruiken betekent bepaald niet dat het veilig is. In zo’n afgesloten ruimte horen metingen, ventilatie, instructies en passende bescherming geregeld te zijn; een bladblazer lijkt me vooral een manier om het probleem door de ruimte te verspreiden.

Een grafkelder is geen gewone werkplek, daar kunnen ook zuurstoftekort en andere gassen ontstaan zonder dat je meteen doorhebt wat er gebeurt!!! Waarom kreeg die man überhaupt een bladblazer mee in plaats van een gasmeter en duidelijke stopinstructies? EN DAN NOG IETS: “even snel schoonmaken” is precies hoe werkgevers achteraf zeggen dat niemand had kunnen weten dat het gevaarlijk was.

Nou zeg, dit is niet alleen een kwestie van een mondkapje vergeten, maar ook van mensen onder druk zetten om tóch even door te werken. Als je bijna flauwvalt is dat toch een duidelijker stoplicht dan welk protocol ook?

Dit gaat niet alleen om Alfreds mogelijke gezondheidsschade, maar ook om de vraag of collega’s en nabestaanden hierover zijn geïnformeerd. De gemeente zou onafhankelijk moeten laten onderzoeken wat er precies is gebeurd en de uitkomst openbaar maken; bij werkzaamheden met zulke risico’s mag “zo doen we het hier al jaren” nooit een veiligheidsbeleid zijn.

Wat hier ook onderbelicht blijft: “bescherming” is niet automatisch een stofmasker. Tegen waterstofsulfide heb je niets aan een simpel mondkapje en bij onbekende concentraties kan alleen meten en een goed reddingsplan verantwoord zijn. Daarnaast horen zulke incidenten gewoon medisch vastgelegd en opgevolgd te worden, ook jaren later; bijna flauwvallen in een besloten ruimte is geen ongemak maar een serieus arbeidsongeval.

Wat ik vooral mis is wat er na die bijna-flauwvalbeurt is gebeurd. Werd hij naar huis gestuurd, medisch beoordeeld en is de werkwijze aangepast, of moest de volgende collega gewoon verder? Bij dit soort werk blijft “het ging al jaren zo” vaak langer hangen dan verantwoord is.

Wat ik mis: wordt Alfred nu eigenlijk nog gevolgd door een bedrijfsarts, of moet hij zelf maar uitzoeken of klachten hiermee te maken hebben? Bij dit soort blootstelling kunnen zorgen en lichamelijke klachten jaren blijven doorwerken; een werkgever hoort niet pas wakker te worden als iemand omvalt. De energie van “het is maar een begraafplaats” mag hier echt uit.