Engelse voetbalfan verkoopt huis om alle wedstrijden WK in VS bij te wonen

huis verkopen voor voetbal… tja, ieder z’n hobby, maar dat is wel de categorie “ik heb geen plan B”. En dan ook nog WK in VS/Canada/Mexico: ESTA’s, grensovergangen, last-minute schemawijzigingen en ticketplatforms die je vrolijk leegtrekken; dat hangt er maar net vanaf of je net die ene vlucht mist en je hele reisplanning klapt. Benieuwd of ‘ie straks na terugkomst bij de gemeente komt vragen of er “tijdelijk” een urgentie kan, want dat loket bestaat dus niet voor voetbalromantiek.

hij verkoopt z’n huis voor het wk en noemt het “tiende toernooi”, dus die man is basically een timeshare-eigenaar maar dan van vliegvelden en plastic stadionbier. laten we eerlijk zijn: als Engeland er in de groepsfase uitvliegt staat ie drie weken in Dallas met z’n sjaal bij een Applebee’s te kijken naar Canada–Kameroen alsof het de finale is.

Op het water leer je: je kunt prima alles op één kaart zetten, maar dan moet je ook niet janken als je terugkomt en er is geen ligplaats meer. Huis weg voor een paar potjes bal in Amerika… ik hoop dat z’n vrouw iig de sleutel niet ook verkocht heeft.

pfoe, huis verkopen is heftig ja, maar ik hoor in de salon ook zat mensen die hun hele leven “veilig” wonen en dan nooit iets meemaken… als die kerel straks terugkomt met verhalen en vrienden overal, dan snáp ik het ergens wel. alleen hoop ik dat ie niet alles aan die woeker-tickets en airbnb’s kwijt is, want in de VS ben je zo 200 dollar verder voor een hamburger en een biertje 😅

Iedereen doet alsof dit “romantiek” is, maar dit is gewoon financieel zelf-sabotage met een voetbal-sjaal eromheen. Ten eerste: huis verkopen = je gooit je enige stabiele asset weg en koopt er vluchtprijzen, FIFA-dynamische tickets en Amerikaanse zorgkosten voor terug; één ongelukje en je bent echt klaar. Ten tweede: als je hierna weer “gewoon” de huurmarkt op moet in Engeland ben je de rest van je leven sponsor van je huisbaas, maar ok, wel 90 minuten in Houston gezien.