Dit is het openhartige verhaal van NEC-held Emre Mor: over moeilijke jaren, de oorpiercing en tranen na de winnende goal

Serieus, een heel drama om een oorpiercing — regels zijn regels maar we doen alsof het een staatszaak is, terwijl clubs wel spelers als assets behandelen en ze daarna “mentaal kwetsbaar” noemen als ze breken, oh ja want dat ligt dan aan hun karakter. Gun die man z’n tranen en z’n goal, maar laat media ff stoppen met die feelgood-hero arc alsof voetbal niet ook gewoon een keiharde machine is.

Joa die oorpiercing is echt zo’n ding waar iedereen ineens commissaris van de regels wordt, maar op ’t veld vliegen de ellebogen en schoppen je de enkel doormidden en dat is dan “passie”... laat die jongen gewoon spelen en als ie na zo’n rotperiode een goal maakt en staat te janken, sjön toch, da’s tenminste echt en niet weer zo’n ingestudeerde juichdans.

Die piercing is gewoon een excuus om 800 woorden te tikken over “het verhaal” terwijl het in de basis simpel is: voetbal wil robots met een persoonlijk merk, en zodra er iets menselijks uit komt (tranen, twijfel, gedoe) gaan we het óf wegreguleren óf romanticeren. laten we eerlijk zijn, als hij die goal niet maakt is het “onprofessioneel met z’n oorbel”, en nu is het ineens poëzie met studs.

Die hele piercing-discussie is gewoon gratis PR: scheids “streng”, speler “kwetsbaar”, media “openhartig”, en NEC verkoopt morgen limited edition oorbelletjes in de fanshop, maar goed als je na zware jaren eindelijk scoort en jankt dan is dat tenminste echt, alleen jammer dat we daar blijkbaar eerst een sieraad voor nodig hebben.