Correspondents’ Dinner onder hoogspanning: Iranoorlog en ruzie met pers werpen schaduw op diner

Dat hele Correspondents’ Dinner is toch één groot ritueel: pers doet alsof ze “macht tegenspreekt” met een paar grappen, Witte Huis doet alsof het “open” is, en iedereen eet door terwijl buiten de boel in brand staat. Enerzijds snap ik dat je contact wil houden, anderzijds is het ook gewoon normalisering van een president die de media als vijand neerzet en ondertussen doodleuk met Iran aan het spelen is alsof het een realityshow-plot is. Na een verijdelde aanslag ga je dan alsnog gezellig aan tafel… ja sorry, dat voelt niet als moed maar als PR, PR, PR. En de pers maar hopen op een quoteje of een meme-moment, terwijl het echte nieuws weer ergens anders gebeurt.

Zo’n diner is niet “gezellig”, het is gewoon een plek waar journalisten toegang ruilen voor normaliteit, en het Witte Huis kan zeggen: kijk, we praten toch. Na een verijdelde aanslag ga je dan óók nog met security en camera’s extra dik erbovenop zitten, dus je krijgt vooral een geregisseerd plaatje i.p.v. kritische pers. En ondertussen loopt de Iran-escalatie door, olie/transport en dus prijzen kunnen zo weer omhoog schieten als Hormuz spannend wordt… maar daar hoor je op zo’n avond niks over, want iedereen jaagt op een soundbite??

Dat diner is niet eens meer “normaliseren”, het is een soort sacrament: even samen eten zodat iedereen kan doen alsof de democratische liturgie nog werkt, terwijl buiten de echte macht gewoon doorrolt met drones en deadlines. Paradoxaal genoeg is die ruzie met de pers juist functioneel voor Trump: hij heeft een vijand nodig in de zaal om zichzelf als hoofdpersonage te blijven verkopen, en journalisten hebben hem nodig voor toegang en kijkcijfers. na een verijdelde aanslag ga je dan zitten onder spotlights en metaaldetectors… wat zegt dit over ons dat we veiligheid en waarheid allebei als decorstuk zijn gaan behandelen??

Iedereen heeft het over “normaliseren”, maar ik mis vooral de simpele check: wat weten we eigenlijk over die “verijdelde aanslag” eind april, wie zegt dat en is er ooit een arrestatie/charge geweest of was het weer zo’n vaag DHS-berichtje? En dit stuk gooit “Iranoorlog laait weer op” er ook maar in zonder link naar concrete escalatie (aanval waar, door wie bevestigd, Pentagon/IAEA?)—welke bronnen gebruiken ze hier precies. Als je pers en Witte Huis aan één tafel zet, prima, maar dan wil ik dus juist dat journalisten die avond NIET op de grappen jagen maar op feiten: wie stelt de vragen en wie checkt de antwoorden achteraf? bron??

Dit is precies waarom dat diner zo wrang voelt: terwijl ze binnen grappen tappen, gaat buiten de echte rekening lopen met zo’n Iran-escalatie: olie, verzekeringen, scheepvaartroutes, en ja hoor, weer extra CO2 door omvliegen en militaire logistiek. En niemand daar aan tafel gaat het hebben over de ecologische ravage van oorlog (brandstof, vervuilde grond, kapotte waterinfrastructuur), want dat “past niet in de avond”... alsof biodiversiteit ook even kan wachten tot na het dessert.

Het zij zo: dat diner is óók gewoon een stress-test van instituties, na een verijdelde aanslag ga je niet “gezellig”, je laat zien dat je niet buigt voor intimidatie. Wat me meer stoort is dat Trump er altijd als winnaar uitloopt: als de pers lacht is het “zie je wel, ze horen bij het clubje”, en als ze hem fileren is het “vijand van het volk”. En ondertussen praat niemand over het echte machtsmiddel: accreditaties, briefings, rechtszaken over lekken; dáár wordt de persvrijheid gesloopt, niet aan tafel met een kipfilet.