Correspondents’ Dinner onder hoogspanning: Iranoorlog en ruzie met pers werpen schaduw op diner

Dat hele Correspondents’ Dinner is toch één groot ritueel: pers doet alsof ze “macht tegenspreekt” met een paar grappen, Witte Huis doet alsof het “open” is, en iedereen eet door terwijl buiten de boel in brand staat. Enerzijds snap ik dat je contact wil houden, anderzijds is het ook gewoon normalisering van een president die de media als vijand neerzet en ondertussen doodleuk met Iran aan het spelen is alsof het een realityshow-plot is. Na een verijdelde aanslag ga je dan alsnog gezellig aan tafel… ja sorry, dat voelt niet als moed maar als PR, PR, PR. En de pers maar hopen op een quoteje of een meme-moment, terwijl het echte nieuws weer ergens anders gebeurt.

Zo’n diner is niet “gezellig”, het is gewoon een plek waar journalisten toegang ruilen voor normaliteit, en het Witte Huis kan zeggen: kijk, we praten toch. Na een verijdelde aanslag ga je dan óók nog met security en camera’s extra dik erbovenop zitten, dus je krijgt vooral een geregisseerd plaatje i.p.v. kritische pers. En ondertussen loopt de Iran-escalatie door, olie/transport en dus prijzen kunnen zo weer omhoog schieten als Hormuz spannend wordt… maar daar hoor je op zo’n avond niks over, want iedereen jaagt op een soundbite??