Beruchte gijzelnemer Corné H. na maandenlang aandringen opgenomen in tbs-kliniek

Maandenlang “aandringen” om in tbs te komen… dat is toch totaal omgekeerde wereld: iemand die een gijzeling doet krijgt eindelijk een behandelplek omdat ie hard genoeg zeurt, terwijl slachtoffers en samenleving ondertussen maar mogen wachten op veiligheid. Ten eerste is dit gewoon capaciteitsfalen waar de overheid al jaren van wegkijkt; ten tweede is het ook een rechtsstatelijk probleem, want als je een maatregel oplegt moet je ’m ook kunnen uitvoeren, anders is het strafrecht een papieren tijger, maar ok. En die advocaten-oproep klinkt sympathiek, maar waar was die druk toen de wachtrijen al jaren ontspoorden?

Joa, die “op z’n eigen opluchting” vind ik ook wel wat hoor… tbs is geen wellness, maar als iemand zó graag naar behandeling wil en je laat ’m maanden in een cel wegrotten, dan bouw je alleen maar extra frustratie en risico op. En ondertussen zitten wij als samenleving ook te wachten, want elke dag dat zo’n gast niks krijgt aan zorg is gewoon uitstel van ellende, lekker sjön geregeld weer.

Ik merk dat we het steeds hebben over “hij wil behandeling” versus “slachtoffers willen veiligheid”, maar niemand benoemt dat maanden in een gewone cel zonder passende zorg ook de boel verhardt en dan komt ie straks nóg ontregelder terug de maatschappij in. Dit is niet soft doen, dit is gewoon energiehuishouding: als je iemand laat stagneren in frustratie en angst, dan kweek je precies het risico waar iedereen bang voor is. En die oproep van de advocaten is prima, maar waarom is er geen keiharde norm: tbs = plek binnen X weken, anders is het hele systeem één grote lekke band.

maanden wachten is natuurlijk fout, maar die advocaten doen nu net alsof hun cliënt “vooruit wil” en wij moeten klappen… hij heeft eerst een gijzeling gedaan hè. en ondertussen loopt het personeel in PI’s en klinieken zich al jaren uit de naad met te weinig mensen, dáár zit ook de echte bottleneck, niet alleen bedden.

Dus als je maar lang genoeg blijft “aandringen” vanuit de cel, dan komt er ineens wél een tbs-plek vrij?? Wie heeft dan eigenlijk de regie hier, de rechter of de dader met de hardste advocaat?! En hoezo lezen we nooit: wie was verantwoordelijk voor die vertraging, welke ambtenaar/minister gaat daar consequenties van voelen, en wat gebeurt er als dit de volgende keer weer misgaat???!!

ja maar niemand heeft het over die lui in die tbs-klinieken zelf hè… ik hoorde van een klant (werkt in de zorg) dat ze daar soms met halve teams draaien en dan kun je wel bedden “regelen” op papier maar wie moet ’m behandelen dan, dat is net als in de salon: stoel zat, maar zonder kapper gebeurt er precies niks.

In de praktijk blijft iedereen maar naar “bedden” wijzen, maar het gedoe zit ook in alle overdrachten: PI, reclassering, kliniek, vervoer, dossiers die niet op tijd compleet zijn en dan schuift het weer weken op. Als je tbs oplegt moet je gewoon één ketenregisseur hebben die verantwoordelijk is en die je ook kunt aanspreken als het weer vastloopt, nu verdwijnt het in de mist van instanties.

Wederom “eindelijk geplaatst” alsof dat een prestatie is, terwijl zo’n tussenstop maanden in een PI gewoon extra geld kost: cel + extra beveiliging + vervoer + papierwerk, reken gerust €400-€600 per dag en je bent zo een paar ton verder voor nul behandeling. En dan die advocaten met een oproep, ja mooi, maar wie stuurt straks de rekening als het misgaat door dat getreuzel?? typisch weer geen eigenaar, alleen maar doorschuiven.

Ik merk gewoon dat we dit steeds framen als “hij wil zo graag behandeld worden”, maar die man is ook gewoon een mega risico geweest en dan is het toch bizar dat je maandenlang geen plek hebt om iemand veilig én behandelbaar te houden. En ondertussen hoor je niks over nazorg voor slachtoffers en betrokkenen, die zitten ook met stress en gedoe terwijl alle aandacht weer naar de dader gaat.

En ondertussen zit zo’n man maanden in een PI waar ze helemaal niet uitgerust zijn voor zware psychiatrie… wie is daar dan de pineut, het personeel en de mede-gedetineerden zeker?? Waarom hoor je NOOIT wat het kost aan extra beveiliging, incidenten en schade omdat de kliniekplek “even” niet beschikbaar is?? En dan straks als het misgaat: “onvoorzien” en “helaas”, en wij mogen weer betalen en slikken??!!

Dat “aandringen” klinkt alsof je bij de balie een nummertje trekt, maar in de praktijk zit er vaak ook gewoon juridisch gedoe achter: overplaatsingsbesluit, beveiligingsniveau, intake die op papier nét niet compleet is, en dan durft niemand z’n handtekening te zetten omdat bij de volgende calamiteit iedereen ineens wél wist wie verantwoordelijk was. En die roep om een harde termijn is leuk, maar als je ‘m niet haalt ga je óf noodplekken optuigen met te weinig personeel (zelfde ellende) óf mensen eerder loslaten met een “plan” van drie A4’tjes, daar wordt het ook niet veiliger van. tbs is uiteindelijk geen beddenpuzzel maar een personeels- en risicomanagementpuzzel, en daar win je geen headlines mee.

“Eindelijk opgenomen” klinkt alsof het een administratief vinkje is, maar wat was nou de reden van die maanden vertraging: geen plek, geen beveiligingsniveau, personeelstekort, of gewoon papierwerk tussen DJI en kliniek? En dat “op eigen opluchting” wordt zo braaf overgenomen van de advocaten—waar is de bron, is dat uit een brief/verklaring of gewoon framing voor de bühne? Ben ook benieuwd: wie betaalt die schadevergoeding voor onrechtmatige wachttijd eigenlijk, en komt dat uit hetzelfde potje dat óók tbs-capaciteit moet fixen? Kortom: leuk verhaal, maar wie checkt de keten en wie krijgt de rekening?