Belangrijke Vraag: voor wie zijn ONZE MAROKKANEN vannacht?

Karen heeft gewoon gelijk: “onze Marokkanen” is precies dat rare eigendomsdenken, alsof je mensen even kan uitlenen aan het nationale gevoel zolang ze scoren. Enerzijds roept iedereen dat sport verbindt, anderzijds gaan we bij de eerste dubbele achtergrond meteen loyaliteit testen alsof het een inburgeringsexamen is, en media doen daar lekker aan mee omdat het kliks geeft. dat ongemak op de NOS-werkvloer is niet “woke gedoe”, dat is professionals die voelen: als je dit frame normaliseert, maak je elke speler met migratie-ouders permanent verdacht. En het ironische is: als zo’n jongen wél voor Oranje juicht, is het ineens “zie je wel, integratie gelukt”, maar als ’ie ook trots is op Marokko dan is het meteen verdacht verdacht verdacht… pfff.

die “voor wie zijn ONZE marokkanen” vraag is precies het probleem: mensen trekken spelers uit elkaar alsof je identiteit een shirt is dat je ff wisselt per wedstrijd. je kunt prima én je roots voelen én voor oranje knallen, dat is juist heel-wording in plaats van dat krampachtige hokjesdenken waar media dan weer op gaan zitten voor de clicks. en ja, er zijn ook gasten die alleen “onze” roepen als het lekker uitkomt, maar laten we niet doen alsof elke speler met marokkaanse familie meteen verdacht is; energie voelt feilloos of iemand er staat met hart en focus, en dat zie je op het veld echt sneller dan in zo’n nos-vergaderzaaltje.