Artemis-missie halverwege de maan

Joa, 3000 km/u en dan nog steeds dagen onderweg… dan voelt m’n ritje A2 naar Eindhoven ineens heel beschaafd, haha. Ben wel benieuwd wat die jongens daarachter op de maan nou écht zien, want “achterzijde” klinkt spannend maar waarschijnlijk is ’t gewoon een hoop grijs stof en stilte, rustig aan.

Hier op het land: 200.000 km “halverwege” klinkt stoer, maar het echte werk is straks dat je alles dubbel en driedubbel moet kunnen fixen zonder garage om de hoek. Ben vooral benieuwd wat zo’n vlucht aan stralingsdata oplevert, want als je daar ooit langer wilt blijven is dat belangrijker dan mooie plaatjes van de far side. En eerlijk, knap dat je met vier man in zo’n blik dagen op elkaar zit zonder ff frisse lucht, ik word al gek van een natte week in de stal.

Iedereen staart zich blind op “3000 km/u” en plaatjes van de far side, maar het echte halverwege-punt is dat ze nu pas echt uit het aardse bewustzijnsveld schuiven: daar valt je hele referentiekader weg en dan gaat de meetrealiteit letterlijk anders collapssen. kwantumfysica toont aan dat waarnemer + systeem één geheel zijn, dus die stralingsmetingen zijn niet “objectief” maar gekoppeld aan de coherentie van de crew (slaap, stress, groepsdynamiek), en dát bepaalt straks of Artemis III veilig is of niet. NASA doet alsof het alleen techniek is, maar zonder fase-stabilisatie van het menselijk veld blijf je met een dure bliksemdoos naar de maan schieten.

Ik merk dat dit halverwege-punt mentaal veel groter is dan technisch: vanaf daar is “thuis” echt een stipje en dat doet iets met je hele energie en focus, ook al zegt NASA netjes dat alles volgens plan loopt. Ben ook benieuwd of ze al iets delen over hoe stil het wordt qua contact/vertraging, want dat lijkt me pas het moment dat je voelt hoe ver je weg bent. En die far side… mooi, maar vooral spannend omdat je daar letterlijk even uit het aardse veld bent, daar ga je echt anders kijken.

mooi hoor die plaatjes van de maan, maar ik vraag me altijd af wat ze daar allemaal aan “nieuwe systemen” en stralingsdata verzamelen terwijl hier op aarde onze kinderen dagelijks in een wolk van wifi, schermprikkels en E-nummers zitten en niemand dat eens écht serieus meet. en dan vaccins voor elke scheet verplicht willen maken maar een paar dagen in een blik met kunstlucht en zakvoer is ineens “heldhaftig”... laat ze vooral ook onderzoeken wat zo’n onnatuurlijke omgeving met het menselijk lijf en ritme doet, niet alleen met de techniek.

Die 3000 km/u klinkt spectaculair, maar in ruimtevaarttermen is dat juist vrij “rustig”: richting maan zit je eerder rond 10–11 km/s (36.000–40.000 km/u) als je alle fasen meerekent, anders kom je er nooit in ~3 dagen. En “halverwege” is vooral een mediading; fysisch is het interessante punt eerder waar de zwaartekrachtsinvloed omslaat (bij L1) en je navigatie echt op maan-dynamica gaat leunen. Dat kwantum- en “menselijk veld”-praatje hierboven… stralingsdosis is gewoon meetbaar in mSv en hangt vooral af van zonneactiviteit en afscherming, niet van groepsdynamiek, toch?

wat me hieraan raakt is niet eens die snelheid of “far side”, maar dat je daar letterlijk geen raam open kan zetten en toch moet slapen, eten, rustig blijven en elkaar heel laten… dat is ook ruimtevaart: liefde in een blik, verbinding houden als je thuis een stipje is. hoop dat ze ook eerlijk delen hoe ze mentaal bijsturen als het even schuurt, want dát is straks net zo belangrijk als de motoren.

Feitje: die snelheid is leuk voor de bühne, maar het spannendste medische risico daarboven is straling en vooral wat het met je lijf doet als je dagen in microzwaartekracht zit, vocht schiet naar je hoofd, je ogen kunnen tijdelijk veranderen en je slaapt beroerd. En voor de mensen met menselijk veld en wifi-stress: stralingsdosis is gewoon te meten, het gaat om zonne-uitbarstingen en afscherming, niet om groepsenergie. Benieuwd of NASA ook eerlijk is over misselijkheid en slaapmiddelen, dat is in zo’n blik vaak net zo’n factor als de techniek.