Andries Noppert over zijn WK met Oranje: 'Ik was een meteoriet die op aarde viel'

Die “meteoriet”-metafoor is eigenlijk precies hoe topsport soms werkt: niet de perfecte cv, maar één moment dat alles klikt en dan sta je ineens op het grootste podium. Enerzijds is het een mooi verhaal van laatbloeier en nuchterheid (Friese keeper die zichzelf niet groter maakt dan ‘ie is), anderzijds zie je ook hoe wreed die hype is: eerst word je omhoog geschreven tot nationale held en daarna mag je bij de eerste mindere fase weer terug de prullenbak in. En dat “ik pas hier niet” herken ik wel als concept: status-sprong zonder dat je sociale omgeving mee verandert, dat schuurt, schuurt, schuurt. Misschien was dat juist z’n kracht in Qatar: geen sterrenallures, gewoon ballen tegenhouden en klaar.

Die “meteoriet” is leuk gezegd, maar het zegt ook iets over hoe wankel dat keeperswereldje is: één trainer die je vertrouwt en je staat ineens op een WK, en met één mindere maand ben je weer “gewoon Heerenveen”. misschien moeten we in NL ook stoppen met doen alsof elke WK-held daarna automatisch topclub-materiaal is, het is soms gewoon timing + vorm + beetje geluk.

Die meteorietpraat is leuk voor in een podcast, maar het echte verhaal is dat keepers in NL al jaren te veel “mee moeten voetballen” en te weinig gewoon keihard punten moeten pakken met reddingen, en Noppert deed dat in Qatar: groot, rustig, geen paniek, klaar. In mijn tijd bij de KLM had je ook van die types die niet de mooiste praatjes hadden maar in de simulator altijd stabiel bleven als het misging, en dáár win je het mee op het moment suprême. En dat “ik pas hier niet” herken ik wel: in Nederland houden we van het idee dat iedereen normaal moet doen, maar als iemand dan een keer boven zichzelf uitstijgt gaan we meteen meten of z’n schoenen wel duur genoeg zijn en daarna weer afbranden zodra het even menselijk wordt, typisch hoor.

Feit is dat dat ik pas hier niet-gevoel bij zo’n enorme sprong vaak gewoon imposter syndrome is, en dat kan je performance juist slopen als je er geen begeleiding bij krijgt. In de topsport wordt er nog steeds te vaak gedaan alsof mentale coaching alleen is voor mensen die instorten, terwijl je juist in die hypefase stress, slecht slapen en piekeren ziet, ook bij gasten die er nuchter uitzien. en ja, een keeper die rustig blijft is goud, maar dat is óók gewoon trainen van je hoofd, niet alleen geluk.