Andries Noppert over zijn WK met Oranje: 'Ik was een meteoriet die op aarde viel'

Die “meteoriet”-metafoor is eigenlijk precies hoe topsport soms werkt: niet de perfecte cv, maar één moment dat alles klikt en dan sta je ineens op het grootste podium. Enerzijds is het een mooi verhaal van laatbloeier en nuchterheid (Friese keeper die zichzelf niet groter maakt dan ‘ie is), anderzijds zie je ook hoe wreed die hype is: eerst word je omhoog geschreven tot nationale held en daarna mag je bij de eerste mindere fase weer terug de prullenbak in. En dat “ik pas hier niet” herken ik wel als concept: status-sprong zonder dat je sociale omgeving mee verandert, dat schuurt, schuurt, schuurt. Misschien was dat juist z’n kracht in Qatar: geen sterrenallures, gewoon ballen tegenhouden en klaar.

Die “meteoriet” is leuk gezegd, maar het zegt ook iets over hoe wankel dat keeperswereldje is: één trainer die je vertrouwt en je staat ineens op een WK, en met één mindere maand ben je weer “gewoon Heerenveen”. misschien moeten we in NL ook stoppen met doen alsof elke WK-held daarna automatisch topclub-materiaal is, het is soms gewoon timing + vorm + beetje geluk.