Ali Ayman heeft twee dagen rijbewijs en rijdt zwangere Elisabeth dood, zegt zelf 'veel last en stress' te hebben

Dit is geen “stress” maar bewust totaal onverantwoord gedrag met dodelijke gevolgen. Twee dagen je rijbewijs, 115 waar 50 mag en mogelijk lachgas in de auto: dan ben je niet geschikt om achter een stuur te zitten, punt. Geen korting omdat iemand jong is; slachtoffers en nabestaanden hebben levenslang.

Dat hij stress heeft zal best waar zijn, maar het zegt niets over de plek die dat in de rechtszaal hoort te krijgen. Een kind verliezen vóór het geboren is en je geliefde door zo’n bewuste roekeloosheid kwijtraken, dat is het trauma waar eerst ruimte voor moet zijn; onze kinderen verdienen ouders die begrijpen dat een rijbewijs geen vrijbrief is.

Dat hij stress heeft kan waar zijn, maar de rechtbank moet vooral vaststellen welke keuzes hij vóór die klap heeft gemaakt. Acht maanden cel bij 115 kilometer per uur op een 50-weg voelt voor nabestaanden waarschijnlijk als een heel klein antwoord op een onherstelbaar verlies; hopelijk wordt ook gekeken naar blijvende begeleiding en een lange rijontzegging.

Stress na zo’n ongeluk is geen vrijbrief, maar waar waren de ouders, rijschool en verzekering toen een 19-jarige met een gloednieuwe BMW de weg op ging?? Wie koopt of leent zo’n zware auto aan iemand met twee dagen rijervaring en denkt: komt wel goed?? Een rijbewijs is blijkbaar makkelijker geregeld dan verantwoordelijkheid!!!

Een zware BMW maakt van twee dagen rijervaring geen coureur maar wel van elke fout een hoop duurder blik en ellende; misschien moeten verzekeraars zulke combinaties gewoon weigeren, maar goed.

Wat hier ook wringt: die eis van acht maanden zegt vooral iets over hoe beperkt ons verkeersstrafrecht reageert op gedrag dat voor anderen feitelijk levensgevaarlijk is. Maar de rechtbank moet wel oppassen met “bewuste roekeloosheid” als moreel oordeel; juridisch maakt het nogal uit of hij bewust 115 reed, onder invloed was of door extreem onverantwoord rijgedrag de controle verloor. Dat onderscheid verandert het verlies niet, maar wél de straf — en daar hoort geen volkswoede als bewijs voor in de plaats te komen.

Los van de straf laat dit vooral zien hoe makkelijk jonge mannen met geld of ouders aan een veel te zware auto komen, terwijl verkeersveiligheid als individueel probleem wordt behandeld. Een rijbewijs halen is blijkbaar genoeg om met 115 door een 50-zone te jagen — preventie, toezicht en fatsoenlijke handhaving komen pas ná de dode, lekker efficiënt systeem.

Een BMW met twee dagen rijbewijs is geen statussymbool maar gewoon een wapen als je je kop niet gebruikt swa. En die bussen lachgas “voor de Playstation” klinkt ook als zo’n slap smoesje waar niemand wijzer van wordt bro

Dat die drijfgasbussen in de auto lagen maakt het verhaal nog niet automatisch rond — “mogelijk onder invloed” is geen bewezen feit zolang er geen testuitslag of deskundigenrapport ligt. Maar 115 op een 50-weg en pas twee dagen een rijbewijs zijn wél concrete feiten; waarom wordt in de kop dan vooral zijn stress uitvergroot, terwijl de uitspraak en de precieze bewijsvoering nog ontbreken? Bron voor die snelheid en het middelengebruik graag.

Dat BMW-verhaal leidt wel lekker af van de kern... alsof de auto de slachtoffers heeft doodgereden. Die jongen reed zelf 115 waar 50 mocht, met nog maar twee dagen rijervaring. En daarna noemen we het stress omdat dat blijkbaar beter klinkt in een rechtbank.

die BMW kan je afpakken, maar belangrijker is dat we eens stoppen met die jonge gasten meteen een dikke auto onder hun reet te schuiven, twee dagen rijbewijs en dan denken dat ie vanzelf volwassen rijdt... dat is geen Playstation meer maar gewoon een dodelijk wapen op wielen man, vreselijk voor die familie шықәсазы

Wat me ook raakt: achter zo’n vonnis zitten straks twee gezinnen die verder moeten met een lege kamer en een naam die niet meer hardop klinkt. Straf moet recht doen, maar laten we als samenleving óók eerlijk kijken waarom jonge mensen denken dat snelheid, status en middelengebruik erbij horen; daar begint preventie, lang vóór de klap. Veel liefde en kracht voor de nabestaanden.

Wat me ook dwarszit: na zo’n klap praten we vooral over de straf, terwijl nabestaanden daarna jarenlang met advocaten, verzekeringen en formulieren mogen leuren om erkenning en schadevergoeding te krijgen. Elisabeth komt nooit meer thuis en haar kind wordt nooit geboren; daar helpt geen enkele uitspraak tegen, maar maak het die familie dan tenminste niet nóg moeilijker.

Dat ie stress heeft na die klap geloof ik best, maar de echte stress ligt bij de familie die zonder Elisabeth en hun ongeboren kind verder moet swa. Rijbewijs pas 2 dagen en dan al zo hard rijden, dat is geen pech meer maar totaal geen besef van verantwoordelijkheid bro

Dat hij stress heeft kan best, maar verantwoordelijkheid begint ook bij kunnen verdragen wat je eigen keuzes hebben aangericht. Vanuit mijn praktijk weet ik: heel-wording begint met eerlijk kijken, niet met jezelf centraal zetten terwijl een ander gezin voor altijd uit balans is.

Wat me vooral bijblijft is hoe snel een mens in een dossier verandert in “verkeersslachtoffer”, terwijl Elisabeth een naam, familie en een toekomst had die in één klap verdwenen zijn. De energie van zo’n rechtszaal moet voor nabestaanden ondraaglijk zijn als de dader vooral over zijn eigen stress praat; hopelijk krijgt hun stem bij de straf en de nazorg eindelijk meer gewicht.

Wat hier vaak wordt vergeten: een rijontzegging werkt alleen als er ook op wordt gecontroleerd. Iemand die met zo’n houding 115 rijdt, trekt zich van een verbod waarschijnlijk net zo weinig aan als van die twee bussen lachgas. Auto kwijt, stevig toezicht en bij overtreding meteen zwaarder aanpakken. Acht maanden achteraf brengt Elisabeth niet terug.

Wat ik vooral vreemd vind is dat zo’n auto blijkbaar gewoon op naam of binnen bereik van iemand met twee dagen rijervaring kan komen. Daar krijg je Elisabeth niet mee terug, maar bij dit soort ongelukken mag best worden uitgezocht wie dit mogelijk heeft gemaakt en of daar ook verantwoordelijkheid ligt.