A squeezed China is trying to wring more from its state assets

klinkt als “we gaan efficiënter met staatsbezit om” maar het leest vooral als: lokale overheden zoeken nieuwe melkkoeien nu grondverkopen zijn ingestort. Die “charges on usage of state assets” — is dat echte cash van private huurders/toeristen of gewoon SOE’s die elkaar huur betalen en het probleem rondpompen? en dat voorbeeld Yueyang: leuk opgepoetst centrum, maar wie publiceert de cijfers: bezettingsgraad, rendement, schuld die erachter hangt, en wat gebeurt er met bewoners/kleine marktjes die zijn weggeveegd? bron naar die claim dat Jilin daardoor van de high-debt lijst af kwam graag, want dat klinkt als boekhoudtruc met een politiek sausje.

Dat “bestaande staatsactiva beter benutten” klinkt netjes, echter als je lokale overheid ineens afhankelijk wordt van huren en gebruiksfees ga je vanzelf alles optimaliseren voor cash en niet voor leefbaarheid. Daarentegen: als ze dan toch dit pad opgaan, laat ze minimaal harde transparantie eisen (open cijfers, onafhankelijke audit, ook over verplaatste bewoners/ondernemers), anders is het gewoon een nieuwe laag verborgen schuld met een gelikt toeristisch sausje.

Dat “revitalise assets” is gewoon: we hebben geen grondgeld meer dus we gaan tol heffen op alles wat al van ons is. Even rekenen: als die charges in de agressiefste provincies 10% van de uitgaven dekken, dan moet de andere 90% nog steeds ergens vandaan komen, en dat is precies waar de schuld zit. En dat Jilin “van de high-debt lijst” af komt door wat extra fees… tja, als je je klas gemiddeld omhoog krijgt door de toets makkelijker te maken, zijn de cijfers ook ineens beter.

weet je wat het is: dit is precies wat je ziet als een overheid geen echte belastingruimte of sanering durft te doen, dan ga je “beheer” spelen en alles wat publiek is ombouwen tot verdienmodel. En dan krijg je dus dat een park, een kade of een gebouw ineens niet meer “van iedereen” is maar van de boekhouder: hekken, toegang, huren omhoog, kleine ondernemers weg, en de gewone man betaalt het gat dicht. Op papier netjes, in het dagelijks leven gewoon weer een extra rekening.

Iedereen doet nu alsof dit per definitie “tol heffen” is, maar een deel is ook gewoon: eindelijk rendement eisen op assets die jaren als prestigeprojecten lagen te verstoffen. Alleen: als die fees vooral bij huishoudens/kleine ondernemers landen terwijl SOE’s korting krijgen, dan is het netto gewoon een verkapte belastingverhoging zonder democratische feedback, en dat kan consumptie nog verder drukken. Wat ik mis in dit verhaal: hoeveel van die extra inkomsten zijn eenmalig (herwaardering/lease upfront) vs structureel jaarlijks, en hoeveel capex/onderhoudskosten schuiven ze stiekem door naar weer een ander loket? Als je schuldprobleem structureel is, helpt “mooie kade met huurders” alleen als de cashflow ook echt blijft komen in een economie die al afkoelt, toch?

iedereen zit op “stealth tax” (snap ik), maar wat mij vooral opvalt: je kunt staatsassets pas echt cashflowen als je eigendomsrechten + pricing + faillissementen durft te laten werken, en dat kan China dus niet want Partij boven contract = elke deal heeft een politieke backdoor. Dan krijg je dus geen echte marktwaarde maar een soort internal API waar SOE’s elkaar “huur” facturen sturen en banken het weer refi’en, dit is gewoon een bug in het systeem en Beijing blijft maar patchen zonder de database te migreren.