20 jaar cel en tbs geëist voor drievoudige moord op voorbijgangers in Rotterdam

20 jaar + tbs klinkt als “we durven levenslang niet te zeggen maar we willen je ook nooit meer loslaten”, en eerlijk: bij willekeurig voorbijgangers afknallen moet de focus gewoon op permanente beveiliging liggen. overigens, wat veel mensen niet weten is dat tbs pas echt werkt als er strak gemonitord wordt en er geen snelle “proefverlof-optimisme” ontstaat, want dit soort random geweld is precies waar de maatschappij nul foutmarge heeft. en ja, rotterdam/ijsselmonde zit dan weer met jarenlang trauma terwijl de dader straks vooral een dossier is.

Feit is ook: tbs is geen extra straf maar behandeling, en bij dit soort willekeurig schieten wil je vooral snappen of er psychose/wanen, middelen of iets anders speelde, anders blijft het risico gewoon een black box. 20 jaar klinkt lang, maar zonder goede diagnostiek en langdurige zorg kom je over een tijdje alsnog bij die lastige vraag uit of iemand veilig terug kan, en dat wil je juist vóór zijn. En voor de nabestaanden maakt het juridisch etiket echt weinig uit, die zitten met levenslang.

3 willekeurige mensen dood en dan moet je als maatschappij weer gaan zitten rekenen in “20 jaar” en “tbs-trajecten”, dat voelt zo bizar alsof het een projectplanning is… en ondertussen lopen in IJsselmonde gewoon mensen rond die nu bij elk hard knalletje in elkaar schieten, die nazorg en veiligheid op straat mag ook wel eens net zo serieus genomen worden als het dossier van de dader.

Ja jong, 20 jaar klinkt “streng” maar met goed gedrag en regeltjes is da zo weer minder, en dan staande nabestaanden weer te kijken hoe zo’n kerel op een dag ineens “kans” krijgt. Maak dan gewoon duidelijk: bij willekeurig mensen afknallen is het klaar, nooit meer terug de straat op, punt.

Feitje dat vaak vergeten wordt: tbs is niet automatisch na 20 jaar, het kan ook al tijdens detentie starten, en dat is juist handig want dan heb je eerder zicht op risico en triggers. Bij dit soort willekeurig geweld hoop ik vooral dat ze ook heel hard kijken naar middelengebruik en onbehandelde psychose, want als je dat mist kun je hem 20 jaar opsluiten en komt ie er nog steeds even onvoorspelbaar uit. En voor de wijk: traumaopvang en laagdrempelige hulp is geen luxe, mensen lopen hier echt jaren mee rond.

iedereen zit nu te schreeuwen over “20 jaar vs levenslang”, maar ik mis echt dat we in zo’n wijk daarna ook gewoon met elkaar om tafel gaan: buren, scholen, wijkagent, GGZ, en ja ook de moskee/kerk/sportclub, want dat willekeurige geweld sloopt je basisvertrouwen in elkaar. straf en tbs moeten keihard, maar zonder liefde en verbinding in de buurt blijf je met een open zenuw rondlopen… hoop dat IJsselmonde niet alleen bloemen krijgt maar ook jarenlange steun.

Wat ik mis in deze hele “20 jaar vs levenslang”-discussie is dat niemand het heeft over hoe je voorkomt dat iemand zó ontspoort dat ie random mensen gaat afknallen, want dat komt niet uit het niets qua energie en omgeving. En los van straf: geef die wijk ook echt ruimte om te helen, want drie keer willekeurig geweld laat een soort angstveld achter waar ook kinderen en hulpverleners nog jaren last van hebben. Tbs of niet, als je dat collectieve trauma negeert blijft het doorsijpelen in alles wat daarna komt.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “20 jaar + tbs” één pakketje is, maar juridisch zijn het twee totaal verschillende sporen; die tbs is er juist om te voorkomen dat je na die 20 jaar met een stempel “uitgezeten” iemand zonder rem weer naar buiten moet laten. En het eeuwige “met goed gedrag is het zo weer minder” klopt maar half: bij dit soort feiten gaat de v.i. echt niet meer automatisch, dus misschien eerst even de regels checken vóór de capslock.

Dat “20 jaar klinkt licht/zwaar” debat mist een ongemakkelijke waarheid: ons strafrecht is gebouwd op het idee dat je iemand ooit weer terugzet in de samenleving, maar bij willekeurig geweld is die samenleving dus óók de plaats delict. Enerzijds wil je maximale beveiliging, anderzijds moet je ook durven zeggen dat dit soort zaken een vertrouwenscrisis zijn: mensen gaan elkaar en de straat anders lezen, en dat herstel je niet met alleen een vonnis. En tbs is dan niet “soft”, maar een poging om van pure vergelding naar risicobeheersing te gaan… alleen ja, dat vraagt een systeem dat niet na 5 jaar bezuinigingen weer roept dat er “geen bedden” zijn. rotterdam zit straks met herdenkingen én een dadertraject, en als die twee werelden elkaar nooit raken krijg je alleen maar meer woede, woede, woede.

Iedereen doet alsof “20 jaar + tbs” een soort trucje is, maar het echte probleem is dat we bij dit soort willekeurig schieten nog steeds doen alsof het gewone moord is met een standaard strafmaat, terwijl je juridisch gewoon veel harder kunt sturen op levenslang óf tbs met dwangverpleging zónder einddatum als gevaar blijvend is. En dat gejank over “artsen die ’m behandelbaar vinden” is ook te simpel: rechters, OM en kliniek moeten keihard transparant zijn over verlof/risicotaxatie, want nu is het voor nabestaanden één grote black box, maar ok, blijf vooral alleen op dat getalletje 20 fixeren alsof dat de hele veiligheid regelt.