100 dagen EU-migratiepact: 'Snelheid ten koste van zorgvuldigheid'

Snel beslissen klinkt mooi, maar bij asiel gaat het wel om iemands hele leven. Als kwetsbare mensen door tijdsdruk hun verhaal niet goed kwijt kunnen, heb je vooral snel slechte beslissingen gemaakt… daar wordt niemand beter van toch?

Tja, snel of zorgvuldig is maar de helft van het verhaal... als landen elkaar blijven doorsturen en procedures jaren blijven liggen, wordt niemand daar beter van. Maak gewoon capaciteit vrij en stuur mensen die geen recht hebben terug, nu staat alles muurvast en betalen wij de rekening.

100 dagen en we weten nog steeds niet eens hoe vaak “veilig derde land” of versnelde procedure verkeerd wordt toegepast, want de cijfers komen pas na eindeloze evaluaties. Snelheid is prima bij pakketjes, niet bij mensenlevens — maar zolang Brussel vooral targets en dashboards telt, verdwijnt zorgvuldigheid toevallig als eerste.

Op papier één Europees systeem, in de praktijk 27 loketten en nog meer uitzonderingen... daar loopt zelfs een vrachtwagen met navigatie op vast. Maak regels die uitvoerbaar zijn en leg gewoon vast wie de rekening betaalt, niet weer alles naar gemeenten schuiven.

Snelheid is niet eens het grootste probleem, de opvangplekken zijn gewoon structureel te klein en de IND loopt leeg qua personeel ewa. Je kan wel nieuwe deadlines verzinnen maar zonder mensen en plekken blijft t dezelfde file swa

Sneller beslissen kan ook betekenen dat mensen minder tijd krijgen om traumatische ervaringen te vertellen, zeker met tolken en ingewikkelde formulieren. Misschien moeten we niet alleen naar de klok kijken, maar ook naar de kwaliteit van de begeleiding; zorgvuldigheid is geen luxe maar de basis van vertrouwen.

Een halfjaar klinkt als een duidelijke termijn, maar juridisch is het geen harde garantie: uitzonderingen en verlengingen blijven mogelijk. Het risico is dat de IND op papier de deadline haalt door ingewikkelde dossiers te parkeren of af te wijzen, waarna de rechter maanden later de fout eruit haalt. Dan heb je geen snellere procedure, maar alleen werk verschoven van IND naar rechtbank en advocaat.

Een procedure is geen lopende band. Maar eerlijk is eerlijk: eindeloos wachten is óók geen zorg voor kwetsbare mensen. Maak één ambtenaar verantwoordelijk tot het besluit er ligt.

Dit is ook gewoon een bezuinigingsverhaal vermomd als efficiëntie: minder medische checks, minder onafhankelijke voorlichting, wel dezelfde deadline en politieke druk. Daarna verbaasd zijn dat mensen fouten maken en advocaten moeten repareren wat de IND heeft afgeraffeld — goedkoop is duurkoop, maar de rekening komt vooral bij vluchtelingen en de rechtbank terecht.

Iedereen praat over termijnen, maar wie controleert of dossiers niet gewoon creatief worden geparkeerd tot de teller weer op nul staat? Eén dashboard uit Brussel zegt nog niks, jong… laat de ruwe cijfers en afgewezen dossiers maar zien, bewijs het maar.

De echte vertraging zit straks misschien niet bij de beslissing maar bij bezwaar, beroep en vertrek. Dan rijdt de procedure wel op tijd van de halte, maar staat iedereen verderop alsnog in de file.