Zuid-China getroffen door krachtigste tyfoon van het jaar: ruim 715.000 evacuaties

In mijn tijd bij de KLM vloog je langs die Zuid-Chinese kust en dan zag je al dagen van tevoren die enorme wolkenmassa’s draaien, maar 110 km/u en dan “krachtigste van het jaar” klinkt vooral alsof de schade straks weer van de regen en het water komt, niet van de wind. 715.000 evacuaties is bizar veel, maar daar zijn ze tenminste niet te beroerd om mensen eruit te halen, hier gaan we eerst nog drie commissies vergaderen tot het water in de woonkamer staat. En reken maar dat die fabrieken daar meteen doorwerken in onze prijzen en levertijden, want als Guangdong dicht gaat, gaat half de wereld ineens “vertraging door omstandigheden” mailen...

110 km/u klinkt “meh”, maar het echte geweld zit ’m in warme zee + bak regen op berghellingen: modderstromen, dijken die het begeven, hele watersystemen die doorslaan. En ondertussen is Guangdong al volgebouwd tot aan de mangroves en rivierdelta’s, dus je haalt de natuurlijke buffer uit het ecosysteem en dan sta je verbaasd dat je 700k man moet verplaatsen... succes met “alleen maar” economie als de biodiversiteit en kustbescherming al jaren als bijzaak worden behandeld.

715.000 evacuaties en iedereen hier rekent meteen om naar “leveringsketen” en “prijzen”, alsof die mensen vooral een storing in onze webshop zijn. Paradoxaal hoe we een tyfoon pas serieus nemen als er geen chips of telefoons meer uit Guangdong komen, terwijl het inherent gewoon gaat om lichamen die nat, bang en dakloos zijn. En dat staatsmedia-beeld van “alles onder controle” is ook zo’n ritueel: rampenmanagement als PR, zodat niemand hoeft te zeggen dat we al jaren bouwen op plekken waarvan je wéét dat ze vroeg of laat weer water worden. Maar wat zegt dit over ons dat zelfs bij 700k ontheemden het gesprek meteen terugschiet naar economie?