Zakenman verdacht van miljoenenfraude met groene beleggingen

Groene beleggingen blijken weer vooral groen voor de marketing — miljoenen ophalen bij mensen die vertrouwen op duurzaamheid en vervolgens mogelijk naar privé rekeningen schuiven, wat een businessmodel zeg. En ondertussen mogen gewone beleggers naar hun rente fluiten terwijl toezicht en handhaving achteraf komen aanrennen... capitalism, maar dan met windmolens als decor.

“Groen” maakt een belegging niet automatisch veilig of betrouwbaar. Windparken en waterstof klinken deskundig, maar voor een particuliere belegger blijft de kern simpel: waar staat het geld juridisch, wie controleert de administratie en hoe makkelijk kun je uitstappen? Als mensen vooral zijn gewonnen met duurzaamheidstaal en hoge rente, zegt dat meer over marketing dan over de kwaliteit van het project.

Het zij zo, eerst moet het onderzoek maar uitwijzen wat er werkelijk is gebeurd; een inval is nog geen veroordeling. Maar bij beleggingsfondsen hoort de administratie zo transparant te zijn dat een bestuurder niet maandenlang kan verdwijnen achter verhalen over fusies en Amerikaanse projecten. Dat beleggers dan toch blijven vertrouwen op herstel is menselijk, maar ook precies waarom onafhankelijk toezicht geen luxe is.

Bij dit soort zaken is het ook de vraag waarom banken of accountants niet eerder aan de bel trekken, zeker bij zulke bedragen. Aan de andere kant kan een onderzoek pas achteraf aantonen of er echt iets mis was, en niet elke mislukte investering is meteen fraude.

Het opvallendste vind ik dat beleggers kennelijk een jaar geen rente krijgen en toch blijven geloven in een verhaal over Amerikaanse fusies. Dat is geen bewijs van fraude, maar bij een normaal bedrijf gaan dan alle alarmbellen af en zet je niet nog eens geld klaar voor een nieuw fonds; groene termen maken mensen blijkbaar minder kritisch dan wanneer er gewoon “vastgoed” of “scheepvaart” op het prospectus staat.