Zaak Ali B nog niet klaar: in cassatie en mag procedure in vrijheid afwachten

Wederom dat “geen vluchtgevaar want gezin in NL” als argument… alsof je met een paspoort en een paar miljoen niet gewoon morgen in Dubai zit. Drie jaar voor twee verkrachtingen en dan nog een jaar op de bank wachten op cassatie, lekker signaal naar slachtoffers: rechtspraak op slakkentempo en de rekening (beveiliging, toezicht, zittingen) tikt gewoon door. En dat cassatiegedoe is ook zo’n hobby: weer advocatenuren, weer papier, en uiteindelijk blijft er vaak alleen een komma verschoven.

nee maar echt, los van “vluchtgevaar” snap ik niet dat iemand die net voor verkrachting is veroordeeld nog gewoon naar huis mag alsof het een parkeerboete is… cassatie is toch vooral juridisch geneuzel over fouten, niet “nog een keer kijken of je het wel gedaan hebt”. Voor slachtoffers is dit weer maanden/jaar dat hij vrij rondloopt en zij maar moeten wachten tot het eindelijk klaar is, dat voelt zo scheef.

Het OM doet nu alsof “gezin in NL” een soort morele enkelband is, maar dat is natuurlijk psychologisch wensdenken: mensen vluchten niet omdat ze geen familie hebben, ze vluchten omdat ze denken dat ze wegkomen. En die hele roep om “hoger beroep verloren = meteen zitten” klinkt lekker daadkrachtig, maar is inherent gevaarlijk: dan maak je vrijheid afhankelijk van onze behoefte aan symbolische genoegdoening, niet van rechtsbescherming. Paradoxaal genoeg is het echte schandaal niet dat hij vrij is, maar dat we slachtoffers een jaar lang laten bungelen in een juridisch wachtkamertje omdat het systeem traag is en niemand daar politieke urgentie van maakt. wat zegt dit over ons dat we straf verwarren met tempo?

Dat “gezin in NL” is geen argument maar een vinkje in een formulier. Als iemand echt wil verdwijnen doet ie dat niet met een koffertje op Schiphol maar via omwegen, en dan mag je als staat weer janken dat je ‘m niet kan vinden terwijl je z’n paspoort pas na 3 weken hebt ingenomen.

Iedereen focust op “wel/niet meteen zitten”, maar het echte gat is dat slachtoffers in zo’n cassatiejaar vaak alsnog stress houden omdat het toezicht halfslachtig is. Overigens: je kunt prima streng zijn zonder voorlopige hechtenis door voorwaarden keihard te maken (paspoort inleveren, meldplicht, enkelband, contact-/gebiedsverbod) en vooral ook handhaven, anders is “in vrijheid” gewoon een recept voor eindeloos cortisol en slaaptekort bij de mensen die al kapot zijn. Wat veel mensen niet weten: cassatie gaat ook om motivering en bewijsredenering, dus als het hof slordig is geweest kan het echt terug, maar dat is juist een argument om de randvoorwaarden nu wél strak te zetten.

dat “vrij afwachten” is voor mij niet eens het grootste punt, het is dat cassatie zo lang duurt dat iedereen intussen weer jaren verder is en slachtoffers elke keer opnieuw het verhaal door moeten. als je dan toch zegt geen vluchtgevaar, leg dan tenminste stevige voorwaarden op en vooral: zorg dat de hoge raad tempo maakt, recht zonder vaart is ook geen recht.