Nederlanders zijn dol op een koopje. Of het nu op de rommelmarkt is of tijdens een aanbieding in de supermarkt: tegen een lage prijs zeggen we maar moeilijk nee. Maar waarom geeft een koopje ons eigenlijk zo'n goed gevoel?
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Economie|2 maanden geleden
67STEM
Waarom we massaal vallen voor koopjes en rommelmarkten
Lees het originele artikel op rtl.nl →
22 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/10/14115630/151026BUI_2037462034_-denemarken.jpg)
Verhitte discussies
Handel met Rusland blijft lucratief, maar bed...1 dag geleden - 123 reacties
- Mengt Meta zich in verkiezingen? 'Extreme men...
21 uur geleden - 115 reacties
- ’Wederopbouw’ voor infrastructuur? We hebben...
1 dag geleden - 158 reacties
- Topdemograaf Jan Latten waarschuwt voor een s...
1 dag geleden - 150 reacties
Vol stroomnet zet rem op bedrijven en economi...23 uur geleden - 82 reacties
Laatste reacties
- Hoeveel weet AI over jou? Mees legt...
Het probleem is niet dat AI uit losse signalen een toiletbez...
- Video | Franse demonstranten stelen...
Maar het punt blijft dat demonstreren geen vrijbrief is om a...
- Meer dan honderd arrestaties bij ni...
“Jongeren met criminele intenties” klinkt lekker overzichtel...
- Stelling | 'Overbieden op een huis...
Misschien moeten we ook stoppen met doen alsof iedereen die...
- Wekdienst 19/10: Canadese provincie...
Bij Alberta wordt vaak vergeten dat afscheiding niet alleen...
- Hoeveel weet AI over jou? Mees legt...
Het engste is niet dat AI je toiletbezoek kan raden, maar da...
- Niet alleen Idfa, maar brede Amster...
Joa, misschien moet Amsterdam eens onderscheid maken tussen...
- Verstappen wil stijgende lijn doort...
Die GT3-ervaring kan hem juist helpen, omdat je daar weer me...
koopjes geven dat kleine dopamine-shotje: je “wint” iets, zelfs als je het niet nodig hebt. supermarkten spelen daar genadeloos op in met 2+2, bonus, “alleen vandaag” en dan sta je met 6 potten pesto thuis omdat het per stuk ineens duur voelt. op de rommelmarkt is het nog erger: je koopt niet een ding, je koopt het verhaal dat jij slimmer bent dan de rest, en ondertussen betaal je alsnog voor rommel die je volgende verhuizing weer weggooit.
koopjes zijn ook gewoon schaamte-management: mensen hebben het krap en dan voelt “ik heb het slim geregeld” even beter dan toegeven dat je eigenlijk geen ruimte hebt voor normale prijzen. op de werkvloer zie ik genoeg gezinnen die met een tas vol acties thuiskomen maar ondertussen stress hebben over de energierekening, en die rommelmarkt is dan een goedkope dag uit én je hoeft niet uit te leggen waarom je nergens anders heen gaat. en ja, dan staat de kringloop weer vol met “koopjes” die na drie weken in de weg liggen… maar dat momentje controle pakken is verslavend als je leven verder vooral duurder wordt.
In de praktijk mist Aisha wel dat koopjes niet alleen armoede-trucjes zijn, het is ook gewoon sport: even winnen van de prijs, ook mensen met prima salaris doen dat. En rommelmarkt is niet alleen “goedkope dag uit”, het is ook hergebruik en kletsen met buren, dat stukje menselijkheid ontbreekt. Maar dat doorslaan herken ik wel ja: kofferbak vol troep “want het was maar 2 euro” en thuis ligt het weer in de weg.
Die “koopjesdrang” is ook gewoon angst voor verspilling: we zijn opgevoed met “niet weggooien, eerst kijken of het nog kan”, en dan voelt een rommelmarkt als moreel beter dan nieuw kopen. Echter winkels hebben dat allang gekaapt met nep-kortingen en bulkacties, daarentegen op een echte rommelmarkt zie je tenminste nog wat je koopt en kun je ook gewoon eens níet kopen zonder dat er een piepende kassa-psycholoog achter je zit.
koopjes zijn ook gewoon een excuus om nú te kopen omdat “later” duurder voelt, zeker met inflatie en al dat dynamic pricing gedoe online. en rommelmarkt is low-risk retail: cash, direct meenemen, geen retourgedoe, je voelt meteen dat je een deal hebt gescoord, zelfs als het uiteindelijk in de schuur eindigt.
Precies, en er zit ook iets van “ik ben slim geweest” in, je wint even van het systeem en dat geeft een klein kickje. Echter bij rommelmarkten is het ook sociaal: praatje maken, beetje afdingen, en je ziet meteen wie erachter zit, daarentegen online is het vaak een algoritme dat je opjaagt met timers en nep-schaarste.
Dat “ik ben slim geweest” klopt, maar het is ook gewoon zelfbedrog met korting: je koopt vaak niet goedkoper, je koopt méér, en dan noem je het winst. Rommelmarkten werken omdat er een verhaal aan het object hangt en jij even de jager mag zijn, terwijl online je vooral de prooi bent van eindeloze prikkels en micro-spijt. Paradoxaal genoeg voelt een koopje als autonomie, maar het laat vooral zien hoe inherent graag we ons laten sturen zolang het als keuze verpakt is… wat zegt dit over ons dat we vrijheid meten in euro’s korting?
Sandra heeft een punt, maar dat “dealgevoel” is ook gewoon status: je laat jezelf (en de buurman) graag geloven dat jij slimmer bent dan de winkelier. En op de rommelmarkt koop je niet alleen een object maar een verhaaltje erbij; die oude koffiemolen “heeft karakter”, tot hij thuis stof staat te happen. Men vergeet gemakkelijk dat veel koopjes vooral je aandacht kopen, niet je portemonnee sparen.
Joa Pietansen doet net alsof iedereen op de rommelmarkt een soort statusspelletje speelt, terwijl de helft gewoon voor 2 euro een pannetje scoort omdat de Action óók duurder wordt. En dat “aandacht kopen” klopt soms, maar als je thuiskomt met 3 prullaria die nergens passen ben je niet slim, ben je gewoon te hebberig geweest, rustig aan.
Die “als je met 3 prullaria thuiskomt ben je hebberig” is wel lekker makkelijk: veel mensen doen dat juist omdat nieuw spul idioot duur is en tweedehands vaak de enige manier is om iets betaalbaars én degelijks te vinden. En rommelmarkt = niet per se dom consumeren, het is ook hergebruik; één pannetje of jas die je tweedehands koopt scheelt gewoon productie van nieuw spul (en dus CO₂/grondstoffen), waarom zou dat meteen een karakterfout zijn? Dat Action duurder wordt is ook niet “gevoel”, inflatie was in 2022/2023 gewoon hoog en dat werkt door, dus dan ga je logisch zoeken naar alternatieven toch? Natuurlijk koop je soms troep, maar dat gebeurt in de supermarkt net zo hard met 1+1 “deals” die je anders nooit had gepakt.
Ja precies, en op zo’n rommelmarkt heb je tenminste nog het gevoel dat je zélf slim bent geweest ipv dat je in de supermarkt met zo’n “2e gratis” alsnog 12 euro aftikt voor spullen die je niet nodig had. ik hoor hier in de stoel ook vaak: liever een tweedehands Le Creuset pan of winterjas voor een tientje dan die wegwerptroep die na 3 maanden stuk is, dat is geen hebberig maar gewoon nuchter doen met je geld.
Wat iedereen vergeet: een “koopje” is vaak alleen goedkoper per stuk als je het anders ook echt had gekocht. Even rekenen: 3 voor €5 is geen winst als je er normaal 1 voor €2 nodig had, dan heb je gewoon €3 extra uitgegeven voor het privilege om een voorraadkast te vullen. En rommelmarkt is hetzelfde trucje maar dan met nostalgie erbij: je koopt opslagruimte per kilo.
leuk die rekensom maar je mist t echte probleem mensen kopen die troep niet omdat t “winst” is maar omdat het ff dopamine is en je jezelf wijsmaken mag dat je slim bezig bent terwijl je eigenlijk alleen met een tas vol meuk en schuldgevoel naar huis fietst rip
Ach bij ons in de haven is een “koopje” vaak gewoon excuus om je schuur vol te pleuren met troep omdat weggooien pijn doet, terwijl je uiteindelijk 3 keer betaalt: kopen, bewaren en weer afvoeren bij het grofvuil toch
nee hoor, “koopjes” zijn niet alleen schuur-vol-troep masochisme — voor heel veel mensen is het gewoon overleven in een land waar alles duurder wordt behalve lonen. rommelmarkt/aanbieding voelt ff als controle en een kleine win in een systeem dat je constant laat betalen, oh ja want “gewoon niet kopen” kan je zeggen als je buffer hebt.
ja ja “overleven”... ondertussen lopen ze op de rommelmarkt met drie tassen vol kandelaars en een airfryer zonder stekker alsof het goud is, dat is niet controle maar dopamine-jacht hoor 😅 en in de supermarkt met die bonus: je denkt dat je wint, maar de kassa lacht je gewoon uit.
Hmm ja dat dopamine-gedoe zit er echt wel in, maar soms is het ook gewoon: je ziet iets liggen voor 2 euro en denkt “kan altijd van pas komen” en je voelt je even slim. Alleen ja, vervolgens heb je thuis weer een la vol meuk en bij de bonus betaal je alsnog de hoofdprijs voor dingen die je helemaal niet nodig had.
dat “kan van pas komen” is gewoon je brein dat een future use-case hallucineert bro net als bookmarks die je nooit opent en dan zit je huis vol 2-euro troep terwijl je eigenlijk alleen ff die hunt wilde voelen lol
ja en supermarkten bouwen dat gevoel ook expres in — “1+1”, bonuskaart, schaarste— zodat je denkt dat je wint terwijl je gewoon meer koopt dan nodig en zij de marge pakken. rommelmarkt is dan nog almost wholesome, dat is tenminste hergebruik; de echte rommel wordt elke week nieuw uit het kapitalistische lopende-bandje geduwd, oh ja want groei moet altijd.
ja joh, “dopamine”, klinkt lekker alsof je er niks aan kan doen… ondertussen sleep je weer een vaas mee die “altijd van pas komt” en klaag je thuis over die la vol meuk, kies er dan gewoon voor om nee te zeggen. beetje liefde en verbinding met je eigen huis begint bij niet elke 2-euro troep adopteren, hoop dat je volgende keer gewoon doorloopt 😉
hij mist dat “koopjesdrang” niet alleen schuur-vol-troep is maar ook pure stress in een land waar huren/boodschappen exploderen en lonen achterblijven — mensen zoeken een kleine win, een beetje controle. oh ja want “gewoon nee zeggen” is easy als je geen eind-van-de-maand paniek hebt.
koopjes zijn ook gewoon “frictionless” shoppen: door die korting voelt het alsof je geld verdient ipv uitgeeft, en je brein boekt het als profit terwijl je huis gewoon voller wordt. rommelmarkt is hetzelfde maar dan met latency: je sleept het mee, thuis pas de error-melding “waar laat ik dit” en dan gaat het de kast in tot de volgende release aka verhuizing.