Waarom BMW een groot risico neemt met de nieuwe 3 Serie

BMW gokt hier niet op een paar nieuwe lampies maar op z’n hele identiteit. Die Neue Klasse wordt vast stiller, slimmer en zuiniger, maar als de bestuurder eerst door drie menu’s moet klikken om de verwarming aan te zetten is het gewoon een dure tablet met wielen, godverdomme.

Het echte risico is niet eens die auto maar de restwaarde: over drie jaar staat er een elektrische 3 Serie naast een laadpaal te wachten op een software-update terwijl de buurman met z’n oude zescilinder lachend weg rijdt, maar goed.

Het grootste risico zit volgens mij niet in die gladde neus of het verdwijnen van chroom, maar in het feit dat BMW twee totaal verschillende aandrijflijnen onder één ontwerp probeert te verstoppen. Een elektrische auto kan daardoor mooi laag en ruim worden, terwijl de benzineversie al snel oogt als een compromis met een te lange motorkap; in mijn tijd bij de KLM leer je dat één cockpit voor twee totaal verschillende vliegtuigen vooral op papier efficiënt lijkt. De 3 Serie hoeft niet ouderwets te blijven, maar hij moet wel weer gewoon als bestuurderauto aanvoelen en niet als dezelfde jas over twee verschillende lichamen.

Ewa het grootste risico is gewoon de prijs swa, een 3 Serie kost straks zoveel dat jonge gasten m alleen nog op een poster kunnen hangen. BMW maakt m technisch beter maar haalt precies de lol weg bij de mensen die m vroeger kochten bro

De echte gok is dat BMW vergeet waarvoor mensen ooit extra betaalden: degelijkheid en jarenlang dezelfde auto kunnen rijden. Straks is je 3 Serie na tien jaar technisch afgeschreven terwijl de carrosserie nog prima is.

Wat BMW volgens mij onderschat: mensen kopen niet alleen een auto, maar ook een bepaald gevoel bij zo’n 3 Serie. Ik hoorde van een klant dat ze haar oude BMW na twaalf jaar nog blind vertrouwde; krijg je straks bij elk piepje een melding of abonnement, dan is die magie wel snel weg hoor.