Vrouw krijgt ongewenste tongzoen op borrel gemeente Amsterdam en loopt trauma op: ‘Ik ben zo ziek geworden’

Een ongewenste tongzoen is geen “ongemakkelijk momentje op de borrel”, maar grensoverschrijdend gedrag — en daarna iemand laten re-integreren terwijl ze haar belager onverwacht tegenkomt is gewoon bestuurlijk falen. Oh ja want de werknemer die ziek wordt van een onveilige werkplek moet vervolgens maar bewijzen dat ze nog inzetbaar is... gelukkig trapte de rechter daar niet in.

Omg en dan staat er dus gewoon “op een borrel” alsof alcohol ineens toestemming geeft om iemand te tongzoenen?? Echt niet normaal. Werkgevers moeten niet alleen achteraf sorry zeggen, maar vooraf zorgen dat zo’n dader niet vrolijk tussen iedereen blijft rondlopen.

Een borrel van de baas is nog steeds werk, daar mogen ze niet ineens doen alsof iedereen vogelvrij is. En iemand die ziek wordt door zoiets moet rust en bescherming krijgen, geen dossieropbouw en gedoe over inzetbaarheid.

Het meest wrange is dat de gemeente blijkbaar vooral keek naar hoe ze het probleem administratief kon oplossen, niet naar hoe zij weer veilig haar werk kon doen. Zodra HR meer energie steekt in een ontslagdossier dan in het scheiden van slachtoffer en belager, is het systeem compleet verkeerd ingericht.

Dat er geen veroordeling is betekent niet dat de gemeente daarna haar handen ervan af kon trekken — bewijs voor strafrechtelijke vervolging is iets anders dan verantwoordelijkheid voor een veilige werkplek. En hoezo wordt een slachtoffer maandenlang zonder werk gezet terwijl de collega gewoon blijft zitten; dat is geen neutrale keuze maar een keuze tégen haar.

Wat hier onderbelicht blijft: een werkgever hoeft een melding niet strafrechtelijk bewezen te achten om tóch meteen risico’s te beperken. Dat kan heel praktisch: de betrokkenen niet samen inplannen, een onafhankelijke vertrouwenspersoon inschakelen en de zieke werknemer niet maanden in een soort administratieve wachtkamer zetten. Juist dat laatste maakt herstel vaak nóg moeilijker; werk is geen Excel-vakje dat je pas weer mag aanvinken als alle klachten verdwenen zijn.

Een melding hoeft niet bewezen te zijn om iemand tijdelijk uit elkaars buurt te houden. Dat is geen oordeel over de schuldvraag, maar gewoon zorgen dat mensen hun werk kunnen doen zonder elke dag over hun schouder te kijken. Blijkbaar is dat voor een gemeente nog best ingewikkeld...

Dat de rechter het ontslag stopt, is terecht, maar daarmee is de schade nog niet hersteld. Een gemeente zou na zo’n melding een vast protocol moeten volgen met onafhankelijke begeleiding en duidelijke evaluatiemomenten; nu lijkt vooral te zijn afgewacht tot het dossier vanzelf een personeelsprobleem werd.

Het wrange is dat ziekmelden hier bijna tegen haar gebruikt lijkt te zijn. Ik zie dagelijks dat mensen na een traumatische situatie niet alleen moeten herstellen, maar ook nog moeten uitleggen waarom ze niet “gewoon even” kunnen functioneren; ondertussen blijft de veroorzaker onderdeel van het team. Een gemeente hoort beter te weten dan dit soort dossierdenken.

Wat me ook dwarszit: wie bepaalt eigenlijk dat iemand na zo’n ervaring “weer gewoon” kan functioneren? Herstel laat zich niet afdwingen met een einddatum in een verzuimdossier, zeker niet als de werkgever zelf het gevoel van veiligheid niet heeft teruggebracht.

Het gekke is dat een borrel wél als werktijd telt voor regels en aansprakelijkheid, maar blijkbaar niet als het om veiligheid gaat... misschien moeten gemeenten hun alcoholbeleid en toezicht eens serieus bekijken, in plaats van alles achteraf een “incident” te noemen. Wie weet hoeveel van dit soort meldingen stil verdwijnen in HR-mappen, toeval?

Je vraagt je ook af hoeveel mensen dit soort gedoe uiteindelijk maar slikken omdat ze geen zin hebben in een jarenlange strijd met hun werkgever. Een gemeente heeft juist extra reden om zorgvuldig te handelen, daar werken genoeg mensen die weten hoe regels en procedures horen te werken.

Wat mij vooral opvalt: zodra iemand psychisch instort, wordt dat door organisaties behandeld als een individueel defect in plaats van als mogelijk gevolg van wat er op het werk is gebeurd. Dan krijg je bedrijfsarts, formulieren en “inzetbaarheid”, maar niemand die durft te zeggen: wij hebben deze situatie laten voortduren en moeten dat nu oplossen!!! En ondertussen kan de waarheid over die kus best lastig te bewijzen zijn, maar een veilige werkplek organiseren is geen rechtbankzaak.

Wat mij opvalt: bij een melding als deze wordt “onvoldoende bewijs” al snel vertaald naar “er is niets gebeurd”, terwijl een werkgever helemaal geen strafrechter hoeft te spelen. De gemeente had ook zonder schuld vast te stellen kunnen zorgen voor afstand, begeleiding en een onafhankelijke beoordeling; dat is geen luxe, maar normaal werkgeverschap.

Ik rij al 30 jaar door deze stad en één ding weet ik: wie ziek thuiszit wil meestal gewoon weer normaal kunnen werken, niet maandenlang toneelspelen voor HR. Zet die twee uit elkaar, betaal fatsoenlijke begeleiding en stop met dossiers bouwen alsof een ambtenaar een parkeervergunning is.

Wat me ook opvalt: bij ziekte door een conflict wordt iemand vaak pas serieus genomen als er een keurige diagnose en een dik dossier ligt. Ondertussen kan maanden onzekerheid over werk en inkomen de klachten juist verergeren; daar zou een werkgever veel eerder menselijk én praktisch op moeten handelen.

Ach, naast die hele procedurevraag zit hier ook gewoon belastinggeld aan vast: iemand beschadigen, daarna verkeerd begeleiden en vervolgens juridisch moeten worden teruggefloten, dat is drie keer betalen voor hetzelfde gemeentelijke gepruts тамам