Volgens Trump is oorlog zo goed als voorbij, maar Iran wil van geen wijken weten

trump roept wel vaker dat iets “zo goed als voorbij” is, maar in teheran luisteren ze echt niet naar zijn persmomentjes, die gaan door tot ze hun punt gemaakt hebben of tot ze geen raketten meer hebben. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten: als een minister van Buitenlandse Zaken zegt dat onderhandelingen van tafel zijn, dan is dat meestal niet het einde maar het begin van de volgende ronde ellende, en wij in europa zitten straks weer met olieprijzen, vluchtelingen en nog een “liveblog” alsof het een voetbalwedstrijd is. En ondertussen blijft iedereen doen alsof je met één sterke man en een paar stoere tweets een regio met 2000 jaar wrok even kunt resetten, ja hoor...

Dat “zo goed als voorbij” is vooral binnenlands theater: Trump moet een overwinning kunnen verkopen aan zijn achterban, Iran moet juist laten zien dat ze niet buigen voor Amerikaanse borstklopperij. Enerzijds is “geen onderhandelingen” een standaard onderhandelingszet (je verhoogt de prijs), anderzijds kan het ook betekenen dat de hardliners nu de microfoon hebben en dan wordt elke uitrit geblokkeerd. En wij maar doen alsof het alleen om raketten gaat, terwijl het óók om status en gezichtsverlies draait: niemand wil de partij zijn die als eerste met de witte vlag op tv komt. straks zitten we weer met sancties, olie, verzekeringen voor scheepvaart en allemaal experts die doen alsof dit onverwacht was... ja ja.

Het zij zo: Trump kan wel “bijna klaar” roepen, maar oorlogen eindigen niet op een persmoment; ze eindigen als de logistiek, munitie en vooral de interne machtsbalans het toelaten. Iran zegt nu “geen onderhandelingen”, omdat ze eerst thuis moeten laten zien dat ze niet buigen; gezichtsverlies is daar geen bijzaak maar beleid. En let op de Straat van Hormuz: één week gedoe met verzekeringen en scheepvaart en hier staat de pomp weer op standje paniek.

“Zo goed als voorbij” is gewoon een PR-zin, maar het gevaarlijke is dat iedereen ‘m gaat geloven en dan wordt escalatie ineens een verrassing in plaats van een keuze. Iran hoeft niet te winnen, alleen maar volhouden tot het verhaal kantelt: dat Amerika moe wordt, dat bondgenoten gaan morren, dat de markt panikeert. Paradoxaal: we doen alsof oorlog een eindpunt heeft, terwijl het in 2026 vooral een abonnement is met opzegtermijn die niemand durft te tekenen—maar wat zegt dat over ons dat we liever in een liveblog leven dan in echte diplomatie met vuile handen?