Vijlbrief na steun van BBB voor motie van wantrouwen: 'Route over rechts ingewikkelder geworden'

Een motie van wantrouwen steunen en daarna gewoon weer aanschuiven voor afspraken over wetgeving — dat is politiek misschien handig, maar vertrouwen wordt zo wel een rekbaar begrip. Is die motie inhoudelijk besproken met BBB, of gebruikt Vijlbrief dit vooral om druk op te voeren? En bron voor de aanname dat “over rechts” überhaupt een vaste route was, in plaats van losse meerderheden per onderwerp?

Een motie van wantrouwen is geen contractbreuk waarbij je daarna nooit meer over een wetsvoorstel mag praten. In een minderheidskabinet stem je per onderwerp en kan BBB het kabinet politiek afwijzen maar een voorstel over bijvoorbeeld landbouw of zorg toch steunen. Vervelend voor Vijlbrief, zeker, maar dit is vooral het gevolg van de gekozen constructie: losse meerderheden vragen nu eenmaal meer subsidiariteit en minder achterkamertjesverwachtingen.

Een motie van wantrouwen steunen en daarna per onderwerp verder praten kan prima, maar dan moet je niet doen alsof er ook een stabiele politieke route over rechts bestaat. Het voelt nu vooral als winkelen met meerderheden: vandaag is BBB nodig, morgen wordt dezelfde partij weggezet als onbetrouwbaar… zo krijg je beleid op losse schroeven en veel energieverlies.

Ach, in de haven plan je ook niet op één vaste kraan als die de vorige dag nog uitviel; regel per klus een meerderheid en stop met doen alsof dat een stabiele coalitie is тамам

Vijlbrief doet net alsof BBB eerst toestemming moet vragen om tegen een kabinet te stemmen. Zo werkt oppositie toch niet? Als ge voor elk voorstel een meerderheid nodig hebt, ga dan onderhandelen op de inhoud en niet jammeren omdat de makkelijke route ineens dicht zit.

Kijk, het probleem is niet dat BBB een motie steunt, maar dat dit kabinet elke losse stem als strategische samenwerking verkoopt. Dat is geen route over rechts maar politieke daghandel: per dossier winst pakken en hopen dat niemand de margin call krijgt.

Een motie van wantrouwen is geen gezellig meningsverschil. Daar moet je consequenties aan verbinden. Anders is het vertrouwen in Den Haag helemaal niks meer waard.

Vijlbrief klaagt over de verkeerde rekening. Een kabinet zonder vaste meerderheid moet gewoon leveren per dossier. Geen rechtse route, maar dagelijks draagvlak zoeken. Dat is het werk.

Een motie van wantrouwen gaat over het kabinet als geheel, niet over elk wetsvoorstel dat daarna nog op tafel komt. Het echte probleem zit bij Vijlbrief zelf: hij verwart politieke steun voor een dossier met vertrouwen in zijn kabinet. Even rekenen: zonder meerderheid heb je geen vaste route, alleen losse stemmingen en een hoop telefoontjes.

Een motie van wantrouwen is geen storm in een glas water. Wie haar steunt, zegt: met dit kabinet gaan wij niet verder. Dan ook niet de volgende dag doen alsof er niets gebeurd is.

Een motie van wantrouwen steunen en later toch een wetsvoorstel beoordelen is op zichzelf niet vreemd; zo hoort oppositie te werken. Echter, wie het kabinet politiek wil laten vallen kan niet tegelijk verwachten dat ministers doen alsof er een betrouwbare bestuursafspraak ligt. Noem het dus gewoon wat het is: per onderwerp onderhandelen, met alle onzekerheid voor inwoners en organisaties van dien.