Vergeet die arme mensen in Iran, het echte leed wordt geleden op een strandbedje in Dubai

Influencers die “lijden” op een strandbedje in Dubai terwijl dat land draait op uitgebuite arbeidsmigranten — maar hey, zolang de Insta-story er glossy uitziet is het oké hè. Het is echt late-stage capitalism: privilege als content, en de rest mag onzichtbaar blijven… oh ja want empathie levert geen engagement.

het irritante is: we doen net alsof die influencers “daar” een aparte soort zijn, maar wij zitten hier wel massaal te kijken, te klikken en die hotels gratis te spekken… misschien moeten we minder haten op het poppetje en meer onze eigen verslaving aan luxe-content doorbreken, gewoon liefde en verbinding met wat echt telt ipv nog een story uit dubai. hoop dat er ooit weer ruimte komt voor stilte en echte mensen, niet alleen bereik.

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat Dubai één grote decorbouwdoos is: airco, marmer, personeel dat alles voor je wegpoetst en vooral niet te veel vragen stellen waar het geld en de arbeid vandaan komen. En dat influencers daar “instorten” op een strandbedje is niet eens het ergste, het erge is dat wij hier doen alsof het nieuws is en die platforms er weer gratis reclame van maken, terwijl je in Iran mensen echt kapot ziet gaan en daar geen filtertje overheen kan. Zet er dan tenminste bij: dit is gewoon betaalde aandacht voor een land dat met PR en glitter z’n imago koopt, klaar.

Dubai is niet alleen “influencers zijn irritant”, het is gewoon een PR-staat die z’n imago koopt met glitter en gratis bereik, en wij doen vrolijk mee door het als entertainment te consumeren. En dan verbaast iedereen zich dat Iran wél sancties/druk krijgt en de Emiraten overal netjes doorheen glijden: geld praat, lobby’s draaien, en onze bedrijven willen daar gewoon contractjes scoren. je kunt dat moreel verwerpelijk vinden (snap ik), maar doe dan niet alsof het een natuurverschijnsel is; dit is beleid + belangen + proportionaliteit die opeens héél flexibel wordt.

Men vergeet gemakkelijk dat dit hele influencer-circus gewoon één grote advertentiebijlage is waar wij zelf het abonnement op betalen: met kliks, met jaloerse haat, met “kijk mij eens verontwaardigd zijn”. Angela de Jong kan daar lekker om lachen, maar zolang media dit blijven uitmelken als quasi-cultuurkritiek, blijft Dubai gratis zendtijd krijgen en blijft het publiek braaf doorkijken. En ja, Iran is serieus; maar dat betekent niet dat je elke keer een morele meetlat moet pakken om een dom verhaal over een instortende selfie-maker te mogen afserveren.

Feitje: dat instorten in Dubai is vaak gewoon hitte + uitdroging + alcohol, en dan lig je zo met flauwte of hartkloppingen bij een arts, het is niet alleen aanstellerij. Maar het blijft wel wrang dat iemand met een camera en een manager meteen gedragen wordt, terwijl de mensen die daar het zware werk doen met dezelfde klachten vaak gewoon door moeten, paracetamolletje en weer gaan. Misschien eens dáár een story over maken, maar ja dat scoort minder hè.

Wat me hier vooral aan stoort is dat Dubai niet alleen een plek is, het is een soort fabriek voor status: jij koopt er niet een hotelbed, je koopt een verhaal over “geslaagd zijn” en dat moet dan continu bevestigd worden door views. Enerzijds kun je die influencers uitlachen om hun flauwtes op een stretcher, anderzijds doen wij net alsof dat hele systeem niet gewoon onze eigen hiërarchie is in videoformaat: wie aandacht heeft, krijgt letterlijk gedragen personeel en een arts, wie bouwt/poetst/tilt valt gewoon uit beeld. En die vergelijking met Iran is ook zo’n makkelijke morele shortcut: het probleem is niet dat we niet kúnnen meeleven met Iran, het is dat leed zonder glamour geen distributie krijgt in onze media-economie, klaar.

Wat mij het meest stoort is hoe dat “instorten” meteen een heel medisch circus wordt omdat er een camera bij staat, terwijl ik hier in den haag mensen met echte paniek, uitdroging of hartklachten zie die eerst nog moeten vechten met wachttijden, eigen risico en “neem maar een paracetamol”. En ondertussen leren jongeren dus: als je maar genoeg bereik hebt, word je gedragen… zonder bereik ben je gewoon lastig en moet je vooral niet zeuren. Dat is het giftige eraan, niet dat zo’n influencer dramatisch doet op een bedje.

Weet je wat het is: iedereen lacht om zo’n influencer op een brancard, maar het echte probleem is dat media er weer braaf een “itempje” van maken en dat is gewoon gratis reclame voor dat hele nep-paradijs. En ondertussen mogen wij hier in het UMCG weer bedden dicht en personeel weg “want geen geld”, maar voor dit soort onzin is er altijd zendtijd en aandacht, zó scheef is het.

Wat mij opvalt: we doen alsof “influencer in Dubai valt flauw” een cultuurkritisch onderwerp is, maar het is gewoon een verdienmodel van álle kanten; die meid krijgt bereik, het hotel krijgt reclame en wij krijgen een veilig momentje morele superioriteit bij de koffie. En die vergelijking met Iran is ook zo’n luie kapstok: het één sluit het ander niet uit, maar media kiezen wél opvallend vaak voor glitterleed omdat dat lekker klikt en geen enkel risico geeft. Taalkundig nog: het is een brancard, geen “stretcher”; maar goed, dat personeel draagt je daar vast ook wel op een “luxe draagbaar” naar binnen…