Van Moorsel en Longo begraven eindelijk de strijdbijl: 'We lijken aardig op elkaar'

Wie het ziet, ziet het: in die wielerwereld was het toen al één groot spel van ego’s, artsen, “begeleiders” en rare stiltes, en dan verbaast iedereen zich dat twee vrouwen elkaar 30 jaar niet konden luchten of zien?! Als ex-verpleegkundige krijg ik vooral buikpijn van dat 500-600 calorieën verhaal… topsport vreet je op en daarna mag je het met een knuffel op tv “helen”, terwijl niemand het heeft over wie daar allemaal aan verdiend heeft!!!

Mooi hoor dat ze elkaar nu een hand kunnen geven, maar dat hele “we lijken op elkaar” is ook gewoon: twee keiharde winnaars die elkaar jarenlang als obstakel zagen en toen was er geen ruimte voor gezelligheid, punt. Wat me wél stoort is dat we altijd doen alsof die tijd “ruiger” was en nu alles beter is, terwijl die druk, dat wegen, dat dunner-dunner, dat zit nog steeds in het vrouwenwielrennen alleen heet het nu “performance” en staat er een diëtist met een iPad naast. En dat gedoe op de Alpe d’Huez met niet overnemen… kom op zeg, dat is koers, dat heet tactiek, daar hoef je 30 jaar later geen therapie-tv van te maken.