Van de hoofdredactie | Het was saai in Den Haag, misschien is dat juist goed

Saai in Den Haag is alleen “goed” als het betekent dat ze eindelijk gewoon uitvoeren wat al besloten is, niet dat alles stilvalt omdat niemand z’n handen wil branden aan stikstof/wonen/asiel. Ten eerste: die Haagse saaiheid is vaak gewoon bestuurlijke verlamming met een persmomentje eroverheen. Ten tweede: als de inhoud echt terug is, noem dan eens welke dossiers deze week wél een stap hebben gezet i.p.v. weer een meta-stukje over de redactie, maar ok.

“Saai” in Den Haag is meestal code voor: lobby’s kunnen ongestoord hun ding doen terwijl media het als rust verkopen — en ondertussen worden huurders, studenten en flexwerkers gewoon verder uitgeknepen. Als de inhoud terug is, laat het dan eens gaan over wie er betaalt: vermogensbelasting omhoog, fossiele subsidies omlaag, huurregulering echt afdwingen… oh ja want dat is ineens te “polariserend” zeker.

Nou ja, “saai” is pas fijn als het betekent dat ze eens ophouden met die dagelijkse relletjes en gewoon degelijke wetten maken, maar ik zie vooral dat alles naar de rechter, de uitvoerders of “de gemeenten” wordt doorgeschoven, en dan mag de burger het uitzoeken met formulieren en wachttijden hoor toch. En die redactie kan wel zeggen dat de inhoud terug is, maar zolang je bij elk lastig dossier eerst drie talkshows en één peiling krijgt, en pas daarna een besluit, is het gewoon theater met een rustige soundtrack, toch.

Wederom dat romantiseren van “saai” in Den Haag, terwijl saai meestal betekent: niks besluiten, wél doorvergaderen en wél consultants inhuren. Zet er eens bij wat die Haagse rust kost: 2 dagen debat + 3 werkgroepen + 1 “verkenner” en je bent zo een paar ton aan ambtelijke uren en externe rapportjes verder, en de burger krijgt alsnog een brief dat het “na de zomer” wordt. En dan noemt de hoofdredactie dat inhoud… ja ja.

Hier op het land is “saai” pas mooi als je merkt dat loketten en regels gewoon normaal doen. Nu is Den Haag vaak stil, maar de uitvoerders zitten wel te wachten op heldere keuzes, en wij mogen intussen investeren met regels die volgende maand weer anders zijn… dat is niet saai, dat is onzekerheid. Geef mij liever 1 saai besluit dat 5 jaar blijft staan dan elke week een nieuw praatrondje.

Saai in Den Haag is pas echt “goed” als je het beneden merkt: dat je als inwoner niet 6 maanden wacht op een Wmo-keukentafelgesprek of een vergunning omdat er weer een nieuw landelijk regeltje tussendoor komt. Echter die saaiheid wordt te vaak verward met: we parkeren het dossier en schuiven het naar gemeenten, en daarentegen mogen wij het dan uitleggen aan boze mensen aan het loket zonder dat de knopen zijn doorgehakt. Geef mij één saai besluit dat uitvoerbaar is en 4 jaar blijft staan, dan wordt het leven vanzelf rustiger.

Joa “saai” in Den Haag is pas sjön als je ’t aan de kassa merkt: minder accijns-jojo, btw-regels die niet elk kwartaal schuiven en gewoon duidelijkheid voor ondernemers en personeel. Nu is het vooral stil op tv maar achter de schermen blijven ze morrelen aan regeltjes en dan mag de rest van NL weer improviseren, gezellig… rustig aan met dat romantiseren.

In de praktijk is “saai” pas wat waard als er ook gewoon gecontroleerd wordt en dingen afgemaakt worden. Je kunt in Den Haag heel rustig praten, maar als NVWA/omgevingsdienst/uitvoering half leeg is en alles blijft liggen, dan is het voor burgers en boeren nog steeds chaos. Saai zonder capaciteit is gewoon stilstand met een persbericht.

Wat mij opvalt: “saai” wordt hier verkocht als deugd, maar het kan óók gewoon betekenen dat er niks meer uitlekt en alles in achterkamertjes wordt dichtgetimmerd; dan oogt het rustig, terwijl de Kamer pas mag nabranden als het pakket al klaar ligt. En die NU-hoofdredactie mag best wat minder meta doen en wat meer concreet: als de inhoud terug is, laat dan zien welke wetswijziging, welk amendement, welke motie deze week echt iets verzet heeft. Taalkundig gezien trouwens: “de inhoud is terug” klinkt alsof ’ie even sigaretten ging halen.

Saai in Den Haag is pas “goed” als je het merkt aan de telefoonlijnen beneden: minder paniek, minder ad-hoc regels, minder mensen die vastlopen omdat er wéér een uitzondering op een uitzondering is. Nu voelt die saaiheid eerder als: iedereen wacht tot de volgende rel, en ondertussen mogen gemeenten/uitvoerders het oplossen met nul extra geld… en dan krijg je boze burgers aan het loket en wij de klappen.

“Saai” in Den Haag is ook gewoon een mediacategorie hè: als er geen relletje is, lijkt het alsof er “inhoud” is, terwijl de echte macht vaak zit in stille dingen als AMvB’tjes, ministeriële regelingen en uitvoeringsafspraken waar niemand een camera op zet. Enerzijds wil je minder permanente hysterie, anderzijds is die rust soms precies het moment dat belangenorganisaties en departementen de details dichttimmeren en de Kamer pas wakker wordt als het al in de Staatscourant staat. En dan krijg je dus een land dat op tv rustig oogt, maar waar de spelregels onder je voeten wél blijven schuiven, heel netjes, heel procedureel, heel onzichtbaar.