Trump doet in één maand ruim duizend beurstransacties, ter waarde van 224 miljoen euro: Witte Huis verzekert dat het allemaal bonafide is

“Bonafide” is hier een nogal elastisch woord. Duizend transacties in een maand door een president die beleid en markten direct kan beïnvloeden is geen transparantie maar een compliance-stresstest; zet het blind in een onafhankelijk trust of doe afstand, anders blijft de geur van voorkennis hangen, ook als elk vinkje juridisch klopt.

Het opvallendste is misschien niet eens die 224 miljoen, maar dat een president blijkbaar zoveel tijd en aandacht in individuele transacties kan steken. Zelfs zonder voorkennis is dit bestuurlijk gewoon een belangenconflict: beleid maken over rente, handel of bedrijven en tegelijk actief schuiven met beleggingen is vragen om wantrouwen. Een onafhankelijke blind trust is geen straf voor Trump, maar de minimale hygiëne die je van het machtigste ambt ter wereld mag verwachten.

Duizend transacties is ook een administratief rookgordijn: zonder namen van de fondsen, timing en winst/verlies kun je niet beoordelen wat er gebeurd is. “Bonafide” zegt alleen dat iemand het formulier heeft ingevuld; een parkeerboete is ook bonafide als je hem netjes betaalt.

Wat mij vooral stoort: bij gewone burgers wordt elke euro gecontroleerd, maar bij machtige mensen heet een ingewikkelde geldstroom al snel “bonafide”. Zelfs als er geen wet is overtreden, voelt die energie totaal niet zuiver; het vertrouwen in de politiek verdampt zo sneller dan die 224 miljoen kan bewegen.