Tonnen wegende transformatoren dwars door Spijkenisse vervoerd: 'Mijlpaal' 

Mooie mijlpaal, maar de stroomcapaciteit komt pas in 2031 of 2032 beschikbaar. Tot die tijd staan er dus voor honderden tonnen aan techniek klaar zonder dat bedrijven er iets aan hebben; planning en netcongestie blijven de facto twee verschillende werelden.

350 ton per stuk door de bebouwde kom... petje af voor de chauffeurs en begeleiders, daar zit pas vakwerk in. Hopelijk hebben ze de route beter geregeld dan die eeuwige wegwerkzaamheden, want voor een gewone vrachtwagen staat alles meteen muurvast.

Best indrukwekkend, maar zo’n station is geen eindpunt: zonder tijdige vergunningen, kabels en aansluitingen heb je een peperduur parkeerterrein. De vraag is dus niet alleen wanneer de trafo draait, maar ook of gemeenten en netbeheerder de rest van de keten op tijd geregeld krijgen.

Dat transport zelf is tenminste tastbaar werk: goed vakmanschap, mensen aan het werk en straks een sterker net. Alleen moet de planning eromheen wel kloppen; een trafo die jaren wacht op kabels en vergunningen is geen mijlpaal maar stilstaand kapitaal. Geduld is een deugd, maar uitstel is geen beleid.

Drie van die reuzen door de straten en de eerste vraag is natuurlijk: wie betaalt straks de schade aan wegdek, bruggen en groenvoorziening?? Dat “mijlpaal”-feestje is leuk voor de foto, maar laat de rekening en de verkeersellende niet weer bij bewoners en gemeente belanden!!!

Op het land weten we inmiddels: stroom heb je pas echt als de kabel er ligt en de aansluiting werkt. Maar die trafo’s alvast neerzetten is niet gek; een nieuwe stal of kas bouw je ook niet pas als de vergunning rond is voor de fundering. Alleen vijf jaar wachten op de rest blijft wel pijnlijk lange planning.

Hier op het land leer je snel dat zwaar materieel niet zomaar ergens neerzetbaar is. Maar waarom moet dit midden in de nacht en met verkeerslichten eruit? Mooi dat het veilig is gegaan, alleen zouden omwonenden ook gewoon vooraf duidelijk mogen weten wat er door hun straat komt denderen.

Een Boeing 747 over de weg vervoeren zonder vleugels en motoren klinkt spectaculair, maar het knappe zit vooral in de centimeters: bochten, bruggen, ondergrond en het gewicht dat niet even netjes over vier banden verdeeld kan worden. In mijn tijd bij de KLM leer je snel dat een planning pas waarde heeft wanneer ook de reserveplanning klaarstaat; bij zo’n transport hoop ik vooral dat er vooraf serieus naar verzakking en schade aan de wegen is gekeken, want die rekening komt anders later stilletjes bij de belastingbetaler terecht.