Tijdlijn Pride-terrorist Abdul Ballout: wilde bij IS, opgepakt in Libanon, deradicaliseringstraject

tja, “deradicaliseringstraject” klinkt mooi in een persbericht, maar als iemand al naar libanon vliegt om bij IS te gaan zitten en daarna weer doodleuk terugkomt, dan zit je gewoon in die rare mix van jeugdrecht + capaciteitstekort + hopen dat iemand zich aan afspraken houdt. En dan krijg je dus zo’n rechterlijke rekensom met voorarrest en “in vrijheid onder voorwaarden”, terwijl iedereen met gezond verstand denkt: deze gast moet je niet 2 gesprekjes geven en succes ermee. Achteraf gaat het OM dan roepen dat ze in beroep waren, ja leuk, maar beroep is geen enkelband en geen bewaking hè…

Wat mij hier vooral opvalt: jeugdstrafrecht + “afstand genomen van IS” weegt dan zwaar, maar hoe toets je dat eigenlijk na 2 gesprekken als iemand al concreet geprobeerd heeft uit te reizen? In Duitsland (en NL trouwens ook) zit je met hoge drempels voor doorlopend digitaal toezicht/monitoring en gegevensdeling, dus je hebt óf praten óf opsluiten, met weinig ertussen. Misschien moet de discussie minder gaan over “zwaarder straffen” en meer over een standaard pakket aan harde voorwaarden bij dit risicoprofiel: reisdocumenten inleveren, gebiedsverboden rond events, verplicht melden, en ja ook online contact/netwerkverboden die je kunt handhaven, anders is zo’n traject vooral een vinkje…

Twee deradicaliseringsgesprekken in zes weken zegt vooral: dit is geen “behandeling”, dit is intake + kennismaken, en dan hang je alles op aan zelfrapportage (“ik neem afstand”) terwijl je bij dit profiel juist objectieve signalen wil zien. Wat veel mensen niet weten: bij risicotaxatie kijk je naar gedragspatronen en stressoren, en zo’n Pride-event is precies een trigger/gelegenheid, dus waarom lag er dan niet standaard een eventspecifiek verbod of intensieve check op voertuigtoegang klaar. En ja, jeugdrecht is één ding, maar als iemand al uitreist en terugkomt is het gewoon een veiligheidszaak, niet een opvoedkundig projectje.

Iedereen schreeuwt nu “harder opsluiten”, maar niemand wil het hebben over hoe die online haat- en IS-propaganda gewoon geld blijft verdienen via platforms — algoritmes duwen het naar boven en moderators zijn een kostenpost, oh ja want safety is “too expensive”. En ondertussen wordt Pride weer vooral een security-event met hekken en politie, terwijl de echte aanpak juist zit in onderwijs, buurtwerk en mentale zorg (maar dat levert geen winst op, so who cares). Repressie achteraf is makkelijk, preventie is politiek “onhandig”.