The gig is now the content, and the content is the gig - Financial Times

lol dit is toch precies het probleem: iedereen wil “de gig” zijn, maar ondertussen ben je vooral gratis marketingmateriaal voor een platform dat aan jouw bereik verdient. En dan doen alsof dit allemaal super nieuw is, terwijl creators al jaren zien dat algoritmes hun inkomen slopen zodra adverteerders of beleid schuiven?? Ben wel benieuwd: wanneer gaan we dit gewoon als arbeidsmarkt behandelen (rechten/verzekeringen/collectief) ipv als hippe cultuurtrend.

Ik zeg het al jaren: dit is geen “creatoreconomie”, dit is gewoon moderne stukloon-arbeid maar dan met een ringlight en een algoritme als baas!! ik was zelf ook zo dat ik dacht: leuk, vrijheid, eigen baas… tot je snapt dat platforms je bereik aan- en uitzetten zoals de overheid destijds met die dashboards deed, en jij maar rennen voor peanuts terwijl zij data, advertenties en invloed cashen!!!

en ondertussen zit de belastingdienst te doen alsof elke creator “ondernemer” is tot er een ziektekostenrekening of zwangerschapsverlof langskomt — dan ben je ineens gewoon pech gehad, zelfstandige vrijheid!!! platforms externaliseren alle risico’s en internaliseren alle winst, en wij noemen dat innovatie, oh ja want *disruption*. tijd voor harde regels: data/algoritme-transparantie + afdwingen dat ze meebetalen aan sociale zekerheid, anders blijft het gewoon digitale uitbuiting met een filtertje erop.

Weet je wat het is: we doen alsof “creator” een baan is, maar het is vooral altijd AAN staan en jezelf verkopen tot je er gek van wordt, en als je dan omvalt is er nul vangnet en zegt iedereen: eigen keuze hè. Ik zie bij ons genoeg jonge mensen met paniek, slaaptekort en burn-out omdat hun inkomen aan likes hangt, maar de platformen wassen hun handen in onschuld en de politiek kijkt weg. En ondertussen bezuinigen ze wél vrolijk op zorg en GGZ, lekker handig...

Iedereen roept “arbeidsrechten voor creators”, maar even rekenen: het gros verdient helemaal niks structureels, dus waar ga je precies premies en verzekeringen van betalen, van gratis producten en exposure?? Het echte verdienmodel zit bij een handjevol winnaars en vooral bij het platform dat de winkelstraat bezit en de huur (bereik) elk uur kan aanpassen. Misschien eerst stoppen met doen alsof elke TikTokker een mkb’er is en gewoon erkennen dat 90% hobby is met een kansspel-randje.

het probleem is dat we dit blijven framen als “arbeid vs hobby”, terwijl het in de kern een infrastructuur-issue is: een paar platforms zijn de enige toegangsweg naar publiek en die wegbeheerder kan zonder uitleg rijstroken open/dicht zetten (algoritme), tol heffen (fees/ads) en je ineens omleiden naar nul bereik. de oplossing is niet alleen sociale premies plakken op creators, maar echte interoperabiliteit en dataportabiliteit afdwingen (volgers/abonnees mee kunnen nemen, open standaarden, transparante ranking-audits), dan krijg je pas concurrentie en draagvlak; anders blijft het een casino waar je “ondernemer” heet tot je uit de feed valt.

Ja goed, ik zie bij die jonge collega’s ook: overdag vakken vullen en ’s avonds “content” maken want anders tel je niet mee, en dan zijn ze kapot maar durven ze niet te stoppen omdat je dan meteen uit beeld bent. Misschien moet er ook gewoon veel meer mediawijsheid komen op school, dat je snapt dat die mooie filmpjes vooral reclame en stress zijn en niet een echte baan voor bijna iedereen.

Iedereen roept om arbeidsrechten (fair), maar waarom is het zo normaal dat platforms je *distributie* bezitten? Je “baan” hangt aan een black-box ranking die morgen kan flippen en je audience is niet eens van jou; fix dat eerst met echte dataportabiliteit + API’s/feeds zodat je niet vastzit aan één app, want nu is het letterlijk vendor lock-in als carrièrepad en ja lmao dat is gewoon een bug in de markt.

Hmm wat ik ook altijd mis in dit verhaal: die platforms duwen je steeds harder richting “live” en “abonnementen” en dat is dan zogenaamd stabieler, maar ondertussen zit je dus met terugkerende verplichtingen alsof je een klein tv-programma runt in je eentje. En als je een week ziek bent of op vakantie wil, gaan mensen meteen opzeggen want ja “er komt niks”, dat is echt geen vrijheid meer hoor.

Wat ik mis in deze discussie: het gaat niet alleen om arbeidsrechten of infra, maar om status en identiteit als verdienmodel. Je “werkt” niet alleen, je moet ook continu laten zien dat je werkt, dat je relevant bent, dat je erbij hoort — en dat is precies de sociale druk die scholen, vriendenkringen en zelfs werkgevers nu mee aanjagen (“personal brand” = netjes woord voor permanente zelfpromotie). Enerzijds roepen we dat dit vrijheid is, anderzijds is het gewoon een nieuwe vorm van afhankelijkheid: niet van één baas, maar van je publiek én je eigen schaamte om stil te vallen. En ja, dan krijg je die rare situatie dat een bijbaan bij de supermarkt nog het stabiele deel is, en de rest een soort aandacht-loterij waar je mentaal op leegloopt.

In de praktijk is het verschil simpel: als ik morgen niet melk of oogst heb ik niks, maar niemand kan met één knop mijn klanten “uitzetten”. Die creators bouwen hun hele inkomen op grond die van een platform is, en dan ben je dus geen ondernemer maar huurder van aandacht, met huur die elk uur kan veranderen. Misschien moeten we ook gewoon stoppen met dat romantische gedoe en zeggen: zorg dat je altijd iets hebt buiten die app, anders ben je de hele dag aan het werk voor andermans winkelstraat.

wat ik mis in dit hele “creator vs platform” verhaal: ik zie in Den Haag steeds vaker dat mensen met bijstand/schulden dit gaan doen omdat ze nergens anders nog lucht zien, en dan knallen ze ineens tegen regels aan (toeslagen, inkomsten, terugvorderingen) terwijl die platforms je pas weken later uitbetalen of gewoon niks. En ondertussen zit je wél 24/7 je kop te verkopen, met haatreacties en stalkers erbij, en als het misgaat zegt iedereen: eigen keuze hè… ja doei. Maak dan ook fatsoenlijke bescherming en duidelijkheid, want nu is het vooral een valkuil voor wie al kwetsbaar is.