Tesla Cybercab krijgt meteen te maken met het grootste probleem

Een chauffeur is dus ineens ook voetenpolitie, prachtig staaltje menselijk toezicht... Kwantumfysica toont aan dat zodra de bestuurder uit het systeem verdwijnt, het bewustzijnsveld van sommige passagiers blijkbaar direct naar “mijn dashboard is een voetenbank” instort; camera’s en een flinke schoonmaakrekening worden dan de nieuwe taxichauffeur.

Het probleem is dat een robotaxi wel autonoom kan rijden, maar nog geen sociale infrastructuur heeft. De oplossing is een centraal aanspreekpunt met tweerichtingsaudio, automatische ritbeëindiging en een serviceteam dat daadwerkelijk binnen minuten kan ingrijpen; anders wordt elke vernieling of medische noodsituatie een dure proef met draagvlak als slachtoffer.

Dat voeten op het dashboard is nog het minste probleem; een chauffeur is ook degene die merkt dat een passagier dronken, verward of agressief instapt en de rit kan weigeren voordat de deuren dichtgaan. Een meldkamer op afstand klinkt prachtig tot er op vrijdagavond tegelijk twintig incidenten zijn, want dan blijkt of dit vervoer echt geregeld is of alleen zolang iedereen zich gedraagt als een keurige Tesla-fan.

Je krijgt ook een praktisch probleem met schoonmaak en schade: wie controleert achteraf of iets door een passagier is veroorzaakt of al aanwezig was? Aan de andere kant kan een vaste borg of registratie per rit misschien meer effect hebben dan een chauffeur die er toch niet altijd op let.

Het echte probleem is niet die blote voet, maar aansprakelijkheid. Als een passagier onderweg schade veroorzaakt of een andere inzittende lastigvalt, moet achteraf bewezen worden wat er precies gebeurde en wie verantwoordelijk is. Even rekenen: één camera- of verbindingsstoring en je hebt geen chauffeur, geen getuige en waarschijnlijk drie verzekeraars die naar elkaar wijzen.