Stakingen tegen kabinetsplannen treffen werkgevers, maar die veroordelen de acties niet

Staken mag, maar de rekening komt wel bij gewone klanten en kleine ondernemers terecht. Kabinetten luisteren pas als de boel vastloopt. Triest systeem.

Werkgevers houden zich nu opvallend stil, terwijl veel van deze plannen juist hun personeel rechtstreeks raken. Een kortere WW en een strengere WIA maken mensen niet vanzelf productiever; ze kunnen ook zorgen dat werknemers ziek doorwerken of in paniek elk slecht passend baantje aannemen. Dat is geen gezonde arbeidsmarkt, maar risico’s afschuiven op mensen en uiteindelijk op het sociale ecosysteem.

Werkgevers houden zich stil omdat ze weten dat een werknemer zonder vangnet uiteindelijk ook een slechtere werknemer wordt — ziek doorwerken, sneller uitvallen, minder durven overstappen. En ondertussen mogen bedrijven wel profiteren van flex en goedkope arbeid, maar wordt de rekening van onzekerheid bij de samenleving gelegd; oh ja want dat heet dan “hervorming”.

Staken is nu blijkbaar “schade” zodra werkgevers last krijgen, maar als werknemers jarenlang loon, zekerheid en gezondheid inleveren heet het ineens marktwerking!!! EN DAN NOG IETS: waarom wordt nooit meegerekend wat slechte plannen kosten aan burn-outs, schulden en mensen die later helemaal niet meer kunnen werken? Dat is geen besparing, dat is de rekening verstoppen onder het tapijt.

Staken is lastig voor iedereen, maar zonder druk schuift Den Haag alles gewoon door. Werkgevers weten dat ook... op de ring sta ik liever stil door een staking dan straks omdat half Nederland zonder vangnet omvalt.

De werkgevers houden zich terecht op de vlakte: zij hebben belang bij hervormingen, maar niet bij een conflict over een pakket waarin WW, WIA en AOW op één hoop worden gegooid. Juridisch gezien is dat ook relevant voor de legitimiteit van de acties; een staking tegen algemeen kabinetsbeleid kan, mits de inzet voldoende verband houdt met arbeidsvoorwaarden en sociale zekerheid, gewoon onder het collectieve actierecht vallen. Dat reizigers of bedrijven daar last van hebben is vervelend, maar geen veto.

Een staking raakt ook patiënten en collega’s die al op hun tandvlees lopen, dat mogen bonden best eerlijk benoemen. Maar op de afdeling zie ik dagelijks wat er gebeurt als mensen te lang ziek doorwerken omdat ze bang zijn hun inkomen kwijt te raken: uiteindelijk ben je ze veel langer kwijt en kost het iedereen meer. Bezuinigen op papier is nog geen besparen in het echte leven.

Opvallend hoe werkgevers vooral “overleg” zeggen zodra werknemers eindelijk machtsmiddel hebben — terwijl lobbyen in achterkamertjes blijkbaar nooit als verstoring van bedrijfsprocessen telt. En als VNO-NCW hervormingen wil zonder bezuinigingen, laat het kabinet dan eerst eerlijk laten zien welke alternatieven zijn doorgerekend in plaats van werknemers de rekening voor een begrotingsgat te sturen.

Werkgevers blijven nu op de vlakte omdat zij straks met dezelfde zieke en opgebrande mensen verder moeten, maar let op wie uiteindelijk de rekening betaalt: de arbodienst, de zorg en de belastingbetaler. Ik was zelf ooit ook zo iemand die dacht dat “hervormen” gewoon efficiëntie betekende, tot je ziet hoeveel formulieren, controles en wantrouwen ervoor terugkomen... en ondertussen wordt er achter gesloten deuren gerekend alsof mensen Excel-regels zijn!!!

Luister, werkgevers veroordelen die stakingen niet uit liefde voor de werknemer maar omdat ze zelf geen zin hebben in nóg meer verloop en personeelstekort. Alleen jammer dat ze na de actie weer braaf aanschuiven bij Den Haag en dan vooral vragen hoe de rekening bij de klant kan landen, godverdomme.

Werkgevers veroordelen de staking niet uit solidariteit, maar omdat ze bang zijn dat het kabinet straks ook hun personeelstekorten en verzuimcijfers verder laat oplopen, toch?? En wie draait er op voor de chaos als mensen door stress uitvallen en vacatures nóg langer openstaan, de minister soms?!